Yorgun Döndü Gidenler…

Yorgun döndü gidenler…Hayaller yorgun..Gözler yorgun…Derin bir nefes çakıyorum içime..Ben bana yorgun…Ne değişti ki diyorum…Çok şey buluyorum..En çok birileri bir şeyleriyle akıyor..Aynı camideyim..İmam değişti..İman başka…Bu şehirdeyim..Akşam takvime göre aynı dakikada oldu..Saliseler aynı..Lahzalar aynı..Her şey değişti..Aslında aslın anlaşılası yanı yorgun…

Bir şeyi çok istememeyi benimsemiştim..Kendim benimsemeden bir zaman geldi kendimi benimsemiş buldum…bir şeyler insanı yetiştiriyor..Bazı hayatı bir kartopuna benzetiyorum..Yuvarlıyorsun büyüyor..Bir ısılık kameti var..Eriyor..ne kaldı diye baktığında kış dolu bir hatıra..ne kazandım dediğinde hiç…Ya bu ıslaklık dediğinde..Bir manasızlığın bıraktığı yaştır… Yorgun döndü gidenler..belki de gittiklerinden…Bir bir sokaklardan çekildi çocuklar… Ellerim çekildi benden..Gök yüzünü sindirdim sislerimde..İslerim izlerimin karası…

Yorgun döndü gidenler..Baldıran acılarla…Yabana gelmiş toylarım..Sert taşa vurmuşlar başlarını..Amansız surlar varmış..Aşamamışlar kendilerini…Derin sular varmış dizlerine kadar bahanelerinde boğulmuşlar…

Pupa yelken taşınmışlardı bazıları giderken…Veda etmeden..Toplayıp emeklerini döndüler…İnsan her gidenden umud ettiği gibi..gelenin getirdiklerinde bir pay bekler..Hasretin ganimetleri…Sorulmayası zamanlar..Alışılmayası ayrılıkların tazeliğinde çöker bir yanına getirilenler…Kendinden gidememekte var..gidip kendine dönememekte…Hayat heyhat diyesi yanıyla da hayat işte…

Pişmanlık dolu tutulmalarda olur…Göğsüne bastıra bastıra..karnına taş bağlayısı boşluklarda…Acıkmakta var…Valizleri boş beklentilerde…Sanki bir kepçe olmalı..sanki bir alabora içini dışına çıkarmalı insanın..Sanki bir birinden ayrıştırılmalı gurbetler..İnsan kendini bulduğu yerde sarılmalı sıkı sıkıya..ben sana demedim mi..Söylemedim mi demeden..Gel seni benden gidemez..yalancı iftiraklar tarttırdın bana…Boynumuza kadar batmışız biz bize..biz ayrılamayız…

Şu süzüldüğümüz elek bir safi dem için..Şu gölgeden dev..Şemsin en dik ışığıyla kaybolmak için..Şu kaçtığımız peşimizdeki alıcı hicranlar ofların aflara değişimini tamamlamak için…Her şey bizim için..Ihlamur kokulu saatler şimdi…Şimdi eline gözüne dursun çiçekler her yerde…

İnsan için en büyük gaye sevilmesidir…Çam ağaçlarının yanında yürürken kalbimin kulağına fısıldandı sanki..İşitmiş okumuştum da..Ama sevilmek nasıl bir sermayedir düşünmemiştim..Kendini iyi hissetmek mi?Yoksa peşince bir naz tutturup matlup bir istek için omuz silkmek mi?Sevilmek kim tarafından ve niçin..?Kim severde bizi aziz oluruz…? Ne yapsak da sevse bizi sevenimiz…Nasıl severde üzülmeyiz..Bir devamlı hoşnutluk içinde kalırız..Yılmadan ve bıkılmadan…?

Belki şimdi kirazların,kavunların karpuzların yüzlerinde yazılmıştır bu şiirden firari şiir…Belki gördüğümüz bir güzelliğin yanaklarında gizlidir..Ne güzel yapılmışlara bir düşüncedir…Bir dilim bayat ekmeğin üzerine sürdüğümüz şükürdedir belki…Belki elimizden kayıp düşmüş düğmemizin ardındaki bakışımızda gizlidir…Ya kırılmış bir bardağın sesindedir…Sevgi Tarif etmişliğinin fark edilmişliğindedir…İnsan aciz ve ulaşması zor bir kütledir belki ama..O’ her yerdedir…

Bu yad da sevilmek bu acip ve zorlu ayrılığın bitmesidir…

m_safiturk