Beyaz Hüzün..

Bulut görmüş susuz fidanı…
Çaresizliğini seyretmiş önce ;
Aala ulaşamıyacağı fidana…
Damlalar göndermiş sevgiyle…Billur ince damlalar…

Fidan ; köklerine doldurmuş,kristal damlaları…
Susuzluğu dinmiş, gövdesini kaplamış dalları.
Boyu buluta doğru uzamaya başlamış…
Bulut; karşılıksız bir ümitle..
Hep yollamış damlaları…
Ulaşmak istemiş ..yeşil gözlü narin fidana…

Fidan ;
Nazlı nazlı salınan bir ağaç olmuş sonra..
Dallarında yapraklar..yapraklarında çiğ damlaları…

Neden sonra; insanlar hatırlamışlar onu…
Ağaç olan o çaresiz fidanı..
Yanına geldiklerinde ..İnanamışlar..
Dallarına ; yemyeşil billur yapraklarına..

Birden zehirli bir fikir çelmiş akıllarını !
Gönülleri hep buz kaplıymış ama..
Dalları nede güzel ısıtırmış,
kışın soğuk odalarını….

Kurbanın boğazına vurulan kılıç gibi..
Dallarını baltalamışlar , ayırmışlar gövdesinden..
Baltalarına kan bulaştığını görmeden…

Bulut; çaresizlikle kıvranmış…
Çaresizliğinin şimşekleri;Dünyayı aydınlatmış…
İnsanlar çok ürkmüşler..kanlı baltalarını orada terk etmişler…

Hemen damlalarını göndermiş..
Yeşil gözlü ,yarine bulut..
Ama artık çok geçmiş………..

Yavaş,yavaş kurumuş ağaç..
Kökleri çürümüş ;
Gövdesinde kalan son iki yaprakta düşmüş o gün…
Yeşil gözleri kapanmış….

Bulutun sevgi damlacıkları..o gün donmuş.
Masmavi gökyüzünden;
Bembeyaz gözyaşları, ağacın üzerine yağmış…
Sevdiğinin yorgun bedenini ..pamuklarla sarmalamış…

Bu bembeyaz hüzün taneleri; tüm tabiatı kaplamış..
Bulutun sonsuz hüznünde,
İnsanların kahkaha sesleri yankılanmış…