Yüregin yolu…

INSANSIN VE INSANLARLA beraber yasiyorsun… Kirik kiriktir icin… Özün eziliyordur cok zaman… Icini acamazsin kimseye, ic cekip durursun kendi icinde… Kimi anladin ki, kim seni anlasin… Neyi istedigini, neyi sevdigini biliyor musun ki…

Yüregini yirtiyor sevgini verdiklerin… Hissiz mi yürümeli issiz yerlerde? Sensizlik senden daha mi sevimli sevgili sevgi? Yakinlik yakiyor, yalnizlik üzüyor…

Dostta denir mi her dert? Dedin de ne dinledin? Kime dayanacaksin yüreginde yürüyen dertler icin?

” Ne tesellisi var, ne sarkinin, ne sazin” Sözler silik, sazlar kirik… Hayat bestesi hüzünlü…

Gülmek mi mutlu eden, aglamak mi? Huzur hicbiri mi? Hic mi her sey? Hiclik dereleri nerede duracak, varlik daglarina ne zaman cikilacak?

Ucar gibi gidiyor zaman, uyur gibi geciyor ömür.. Harcanan hayat… Hayiflanmasi gereken hayallerle oyalaniyor… Yuvasiz kuslarin saskinligiyla cirpiniyor… Caresiz dallara konuyor kirik kanatlarla… Aci kaniyor ici… Dertle dönüyor disi..

Umutla doguyor her sabah, ölümle yatiyor her aksam… Dert döseginde gözleri acik uyuyor, deva prensesi gelir de ellerinden tutar diye… Aci serbeti sifa sevkiyle iciyor… Deva diye dayaniyor dertlere…

Sevgiyi saflastirir sikintilar, dostluklari derinlestirir dertler… Sürüklendikce yüregin, özüne yol alirsin… Savrulmasi gereken sevgi degil, her seyi yutan senin “ben”in… “Ben” de bogulmazsan icindeki “ben”le bulusursun…

Dert dalgalariyla calkalanirken “ben” in, duru ve derindir özbenligin… Sevgi saf, hikmet diri, varlik daglari yücedir bu benlikte…

Ictigin acilara, dayandigi dertlere degmistir, “Ben” den gecmis “Birben”e erismissindir…

Özün özüne erisen kabuk aglamalara güler gecer… Günlerin üstündedir gönlü, gönlünden damlayan günleri de güldürür…

Dertler gülmekle gecmez, acilari dindirmez sarkilar… Icini aciyorsa cektiklerin derin bir ic cek ve yürü yüreginin yolunda…