Orada Bahar Geldimi Bilmem

ORDA BAHAR GELDI MI BILMEM AMA…
(Birgün kasabamizin küçük patikasindan yukariya dogru tirmaniyordum. Yanima solgun yüzlü, on-onbir yaslarinda küçük bir çocuk geldi ve bana:
_Abla, size birsey sormak istiyorum, izin verir misiniz?.. dedi… Ben de ona gülümseyerek:
_Tabi sorabilirsin!.. dedim. Gözleri bir anda piril piril oldu ve:
_Ben.., seyy, cennete bir mektup göndermek istiyorum!.. Bana bunu nasil yapabilecegimi söyleyecek kimsem yok.. Acaba siz bana yardimci olabilir misiniz?
Çok sasirmistim… Öyle ümit dolu, öyle yalvaran gözlerle bakiyordu ki…Ardindan devam etti:
_Bana yardim ederseniz size anneme yazdigim bu mektubu
okuyabilirim… Tabi eger bunu isterseniz!..
Gözlerim dolmustu… Bir an duraksadim ve:
_Belki de sana yardim edebilirim küçük. dedim. Dudaklarinda öyle bir gülümseme belirdi ki hala aklimda…
_Çok tesekkür ederim, gerçekten çok tesekkür ederim… Emin olun size büyüdügümde mutlaka bu iyiliginizin karsiligini ödeyecegim…
_Hayir küçük, benim için hiçbir sey yapmana gerek yok… Sadece annenin mezarinin nerede oldugunu söyle bana, bu yeterli!..
_Aaa, evet tabi kiii!.. Ama önce size mektubu okumak istiyorum.. Bunu istiyor musunuz?
_Sen bilirsin, bu özel bir sey olmali…
_Evet çok özel ama size okumak istiyorum…
_Peki öyleyse.. dedim ve yürümeye basladik. Ardindan da mektubu okumaya basladi:

Mektubu bitirdiginde annesinin mezarina ulasmistik. Gözlerimdeki yaslari göstermemek için arkami döndüm. Agladigimi anlamis olacak ki:
_Özür dilerim, böyle olacagini bilseydim okumazdim. Sizi üzdügüm için affedin beni…
_Ben önemli degilim küçük, simdi bunun hiç önemi yok!..
Ve devam ettik yürümeye… Annesini isminin yazili oldugu mezar tasini gördügünde, hiçkiriklara boguldu… O güne kadar hiç böyle içten aglayan birini görmemistim.. Onun bu halini gördügümde ben de dayanamadim ve aglamaya basladim… Sonra onu annesiyle basbasa biraktim.. Aglamayi birakmis, gözlerini hiç ayirmadan mezar tasini izlemeye koyulmustu… Her tarafta bir ölüm sessizligi vardi. Sanki az önce civil civil olan doga birden bire sus pus olmustu.. Birazdan elindeki yesil zarfi topragin üzerine birakti ve yanima geldi… Gülümsemeye çalisarak:
_Mutlu olmalisin, sen cennete mektup gönderen ilk insansin!.. dedim. O da gülümsemeye çalisarak:
_Isterseniz bu oyuna devam etmeyelim.. dedi.. Çok sasirdim ve:
_Nasil yani, ne demek istiyorsun sen küçük? dedim.
_Cennete asla mektup gönderilemeyecegini biliyorum aslinda ben…….
O an soka ugradim, meger bütün bunlar sadece…
Yere egildim ve çocuga sikica sarildim… Sonra elinden tuttum ve geldigimiz yoldan ikimiz de tek kelime konusmadan geri döndük.. O günden sonra bir kaç kez daha karsilastim çocukla ama ikimiz de nedense hep yere baktik ve hiç konusmadik.. Bir ay sonra çocugun yagmurda fazlaca islanip zatürre oldugunu ögrendim. Evlerini buldum ama gittigimde onu son kez görbilmek için çok geç kalmaistim.. Çocugun o günkü gözyaslari geldi aklima ve onun için sevindim. Çünkü simdi bir zaman mektup gönderdigi cennett, annesiyle birlikte.. Mevsim de BAHAR!..

alıntı