Yolcu! Dayan!

Herkes ebede yolcudur. Her ebed yolcusunun sırtında ancak insanın taşıyabileceği bir “emanet” vardır. Bu uzun, çileli ve fakat zevkli yolculukta, her yolcunun kendine bir yol ve yön çizmesi veya çizilen yol ve yönlerden birini tercih etmesi, akıl ve mantığın gereğidir.

Saadet asrına doğan güneşe dilbeste olan ve o güneşle yanıp tutuşan bir kutlunun açtığı yolu, yol ve yön olarak kabul eden yolcular için ise yollar daha çetin ve çileli, yük de daha ağırdır.

MESULİYET: Herbirimiz, bilinmesi gerekenleri bilmekle mükellefiz. Bilme ve öğrenmenin istisnası olmadığından kim olursak olalım, evvelde, öğrenmek zorundayız. Neyin, nasıl ve nerede öğrenileceği ise bilenlerden öğrenilir. Öğrenmiş ve bilmişsek vazifemiz bitmiş sayılmaz. Bilakis en büyük mes’uliyet en çok bilenlerin sırtandadır. İnsan olmanın sırrına eren, insan olarak yaratılmanın sebep ve gayesini bilen fert; bilmeyenlerin bilmemesinden ve bilmediklerinden dolayı da binbir labirent içinde bocalayıp durmalarından mes ‘uldur.

CESARET: Bize tevdi edilen hayat emanetini gerektiğinde, içimizde bir burkuntu ve tereddüt geçirmeden feda edebilecek kadar cesaretli olmalıyız. Akabe’deki gibi, üç- beş kişi dahi kalsak dünyaya meydan okuyabilmeliyiz. Hatta -muhal ya! Yokuşları aşmaya azmetmiş insan olarak, tek başımıza da kalsak, azim, ümit ve cesaretimizden hiçbirşey kaybetmemeliyiz. Dostların vefa ve fedakârlıkları gibi, her türlü düşmanın her çeşit hakaret, tecavüz ve tahripleri de bize cesaret kaynağı olmalı.

FERASET: Evvelce, kendimizi bir yolcu, dünyayı da bir konak olarak görme şuuruna ermeliyiz. Görüşümüz, her oluş ve dirilişi her geliş ve gidişi, hatta her hareket ve parlayışı Ezel ve Ebed Güneşi ‘nin birer tecellisi bilecek kadar berrak ve keskin olmalı. Tarih anlayışımız, her söz ve davranışı, her savaş ve barışı, küfür tevhid mücadelesinden bir sahne olarak kavrayıp yorumlayabilecek kadar hakk çizgisinde olmalı. Bugünü de o sahnenin bir perdesi bilme şuuruna ermeli ve hayatım izin her anını bu ölçü içinde geçirmeye gayret etmeliyiz.

KORKU ve ÜMİT: Hayatımızın her anını, Kainatın Efendisi tarafından sınırları çizilen çerçeve dahilinde yaşama kararlılığı içinde olmalıyız. O dairenin dışındaki her zevk ve lezzet bize yakıcı ateş gibi gelmeli ve o dairenin dışına çıkma korkusu içim izin en ücra köşelerine kadar işlemeli. Fakat bu korku bizi ümitsizliğe sevketmemeli, bilakis hakikatın aydınlık sinesine itmelidir.

Korkulması gereken tek mercinin kim olduğunu da unutmamalı ve bunun her türlü zillet ve korkudan kurtulmanın tek yolu olduğunu hatırdan çıkarmamalı. Allah korkusu en büyük cesaret kaynağımız olmalı.

SABIR: Her ebed yolcusu, hayatın kendisi için bir sabır yokuşu veya yokuşlar dizisi olduğunu bilmeli. Ve bu yokuşların ancak yerinde kullanılan sabırla aşılabileceğini unutmamalı. İlahi Beyan ‘la çizilen sınırlar içinde Hakk ‘a kul olmaya gayret ederken, hem nefsinin şeytani terennüm ve tereddütlerine, hem de çevrenin süs ve cazibesine kulak asmadan sonuna kadar dayanmasını bilmeli.

Yolcu! Dayan!
“Hangi bir zamana kadar?”deme!

Yokuşları bir bir aşıncaya ve nihayet mutlu son gelip çatıncaya kadar dayan! Canını dişine tak ve hakk istikametindeki gayretinden bir an dahi geri durmamaya bak. Yeryüzünde iman iksirine susamış tek insan kalmayıncaya kadar dayan! Çünkü aç ve muhtaç gönüllerin hakikatla doyurulması senin canlı ve münbit olmana, senin canlı kalman da dayanmana bağlı.

“Sabrın da bir sonu var” deme! O, iradesizler ve rahmetten ümidini kesmişler için öyledir. inanç ve ümitle ebed yolculuğuna çıkmış insan için sabrın sonu yoktur.

alinti