SAĞIRIN HASTA ZİYARETİ

Bir gün anlayışlı yol, yordam, hâl hatır bilen bir zat bir sağıra:

“Komşun hasta” diye haber verdi.

Bunun üzerine sağır düşündü ve kendi kendine:

“Bu sağır kulaklarla komşumun sözünü anlamam mümkün değil, fakat yine de gitmek lâzım gitmezsem olmaz,” diye düşündü. Sonra kendi kendine şöyle dedi:

“Hastayı ziyarete giderim ona: “Ey benim sevgili dostum nasılsın?” derim o zaman elbetteki “iyiyim yahut da hoşum şükürler olsun” diye cevap verecek. Ondan sonra: “Ne çorbası yedin?” diye sorarım. O da:

“Mercimek çorbası,” diye cevap verecek o zaman ben de:

“Afiyet olsun, dedikten sonra hekimlerden kim geliyor, seni kim tedavi ediyor?” diye sorarım. O:

“Filan hekim,” deyince:

“O hekimin ayağı çok uğurludur, o çok usta bir tabiptir o geldi mi işin yolunda demektir. Biz de onu denedik neye elini sürerse, kimi tedavi ederse onun işi tamam demektir,” derim.

Sağır kafasında soruları ve cevapları kurarak komşusunu ziyarete gitti; selâm verdi:

“Nasılsın komşum?” diye sordu.

Komşusu inleyerek:

“Ölüyorum,” dedi.

Sağır daha önce düşündüğü ve tasarladığı gibi:

“Çok şükür,” deyince buna hastanın canı çok sıkıldı.

“Bu ne biçim komşu, galiba benim kötülüğümü düşünüyor,” diye düşündü. Tam bu sırada:

Sağır devam etti:

“Ne yedin?” diye sordu.

Hasta kızgınlıkla:

“Zehir!” dedi.

Sağır sükûnetle:

“Afiyet olsun,” dedi. Bunun üzerine hasta iyice sinirlendi, fakat sesini çıkarmadı, sağır devam etti.

“Tedavi için hekimlerden kim geliyor?” dedi.

Artık dayanamayan hasta:

“Başımdan defolup git be adam, kim gelecek Azrail geliyor!” diye bağırdı.

Bunun üzerine sağır:

“Ha o mu, onun ayağı çok uğurludur, artık üzüntüyü bırak sevin, neşelen,” dedi.

Artık hastanın üzüntüsünün sınırı yoktu, âdeta kahrol-muştu.

Sağır, komşuluk hakkını ödedim, hasta komşumun hâlini hatırını sordum diye sevinerek dışarı çıktı.

Hasta bu sırada:

“Bu adam benim düşmanımmış, kötülüğümü istiyormuş, bugüne kadar anlayamamışım,” diye düşünüyordu.

:-X