FArklı bir versiyon!

>
>Anne rahmine düşen ikiz kardeşler önceleri her şeyden
habersizmiş.
>Haftalar birbirini izledikçe onlar da gelişmişler.
Elleri, ayakları, iç
>organları oluşmaya başlamış. Bu arada, etraflarında
olup biteni fark
>etmeye başlamışlar. Bulundukları rahat, güvenli yeri
tanıdıkça mutlulukları
>artmış. Birbirlerine hep aynı şeyi söylüyorlarmış:
>
>”Anne rahmine düşmemiz, burada yaşamamız ne harika
değil mi? Hayat ne
>güzel şey be kardeşim!”
>
>Büyüdükçe, içinde yaşadıkları dünyayı keşfe
koyulmuşlar. Öyle ya, hayatın
>kaynağı neymiş? İşte bunu araştırırken, karşılarına
anneleriyle onları
>birbirine bağlayan kordon çıkmış. Bu kordon
sayesinde, hiçbir zahmet
>çekmeden, güven içinde beslenip büyütüldüklerini
tesbit etmişler.
>”Annemizin şefkati ne kadar büyük! Bize bu kordonla
ihtiyacımız olan her
>şeyi gönderiyor.”
>
>Artık aylar birbiri ardınca geçiyor, ikizler hızla
büyüyor, diğer bir
>deyişle “yolun sonu”na yaklaşıyormuş. Bu
değişiklikleri hayretle
>gözlemlerken, bir gün gelip bu güzelim dünyayı terk
edeceklerinin
>işaretlerini almaya başlamışlar.
>
>Dokuzuncu aya yaklaştıklarında, bu işaretleri daha
kuvvetli hissetmeye
>başlamışlar. Durumdan telaşlanan ikizlerden birisi
diğerine sormuş:
>
>”Neler oluyor? Bütün bunların anlamı nedir”
>
>Öteki daha sakin ve aklı başındaymış. Üstelik,
bulundukları bu dünya çoğu
>zaman ona yetmiyor; duyguları daha geniş bir âlemi
arzuluyormuş. O cevap
>vermiş: “Bütün bunlar, bu dünyada daha fazla
kalamayacağız anlamına
>geliyor.” Ve eklemiş: “Buradaki hayatımızın sonuna
yaklaşıyoruz.”
>”Ama ben gitmek istemiyorum” diye haykırmış kardeşi.
“Hep burada kalmak
>istiyorum.”
>”Elimizden gelen bir şey yok. Hem, belki doğumdan
sonra hayat vardır.”
>”Bize hayat sağlayan kordon kesildikten sonra bu
nasıl mümkün olabilir
>ki?” diye cevaplamış öteki. “Bize hayat veren kordon
kesilirse nasıl
>hayatta kalabiliriz, söyler misin bana? Hem, bak
bizden önce başkaları da
>buraya gelmiş ve sonra da gitmişler. Hiçbirisi geri
gelmemiş ki bize
>doğumdan sonra hayat olduğunu söylesin. Hayır, bu her
şeyin sonu olacak.”
>
>Bütün bunları söyledikten sonra eklemiş:
>
>”Hem, belki de anne diye birşey de yok!”
>
>”Olmak zorunda” diye itiraz etmiş kardeşi. “Buraya
başka türlü nasıl
>gelmiş olabiliriz, nasıl hayatta kalabiliriz ki?”
>
>”Sen hiç anneni gördün mü?” diye üstelemiş öteki. “O
belki de sadece
>zihinlerimizde var. Bir annemiz olduğu düşüncesi bizi
rahatlattığı için onu
>belki de biz uydurduk.”
>
>Böylece, anne rahmindeki son günleri derin
sorgulamalar ve
>tartışmalarla geçmiş.
>
>Sonunda doğum anı gelmiş çatmış. İkizler dünyalarını
terk ettiklerinde
>gözlerini başka bir dünyaya açmışlar ve sevinçten
ağlamaya başlamışlar.
>
>Çünkü gördükleri manzara hayallerinin bile
ötesindeymiş.
>