manevî huzuruna yapılan bir davet

Arkadaş!
Namaz, kul ile Allah arasında yüksek bir nisbet ve ulvî bir münasebet ve nezih bir hizmettir ki,
her ruhu celb ve cezbetmek namazın şe’nindendir.
Namazın erkânı, ”Fütuhat-ı Mekkiye”nin şerhettiği gibi, öyle esrarı hâvidir ki,
her vicdanın muhabbetini celbetmek, namazın şe’nindendir.
Namaz, Hâlık-ı Zülcelal tarafından her yirmidört saat zarfında tayin edilen vakitlerde
manevî huzuruna yapılan bir davettir.
Bu davetin şe’nindendir ki, her kalb kemal-i şevk ve iştiyakla icabet etsin. Ve mi’racvari olan o yüksek münacata mazhar olsun.
Namaz,
kalblerde azamet-i İlahiyeyi tesbit ve idame..
ve akılları ona tevcih ettirmekle adalet-i İlahiyenin kanununa itaat..
ve nizam-ı Rabbânîye imtisal ettirmek için yegâne İlahî bir vesiledir.

Zaten insan medenî olduğu cihetle, şahsî ve içtimaî hayatını kurtarmak için, o kanun-u İlahîye muhtaçtır.
O vesileye müraat etmeyen veya tenbellikle namazı terkeden veyahut kıymetini bilmeyen;
ne kadar cahil,
ne derece hâsir,
ne kadar zararlı
olduğunu bilâhare anlar, ama iş işten geçer.