- Bu konu 2 yanıt içerir, 2 izleyen vardır ve en son
tarafından güncellenmiştir.
-
Yazılar
-
Peygamber Efendimiz bir gün Şeybe kapısından girerek sahabilerin yanına gelmiş ve onları güler vaziyette görünce:
“Nasıl olur da böyle gülersiniz? Benim bildiğimi bilseydiniz, az güler, çok ağlardınız” buyurmuştu.
Sonra, Peygamber Efendimiz oradan ayrıldı. Sahabiler de, bu nebevî ikaz karşısında, derin bir hüzne garkoldular.
Çok geçmeden, karşılarında yine Peygamber Efendimizi gördüler. “Resûlullah’ı bu kadar çabuk geriye, yanımıza döndüren şey nedir?” diye meraka da düştüler.
Efendimiz, gecikmeden, onlara şu açıklamayı yaptı:
“Şimdi Cebrail bana geldi ve Allahu Teâlâ’nın ‘Kullarıma haber ver; şüphe yok ki, Ben affı ve merhameti bol bir ilahım’ buyruğunu getirdi.”
felyezhaku kalilen velyebku kesiraaa ayeti kerime az gülünüz çok ağlayınız
hee arapça öğrendik emma arabistan arabı olsan konuşabilirdim zira diğer arapların ki biraz değişik ben kuran arabçası bilirim
sen ne arabısın gurban neyse bukadar ilim bize yeter abi çok ilmim olupta amel etmemektense _________________________________________________abi ben hafızım (papucumun hafızı) dua buyur bu kadar ilim diye bunu kast ettim
- Bu konuyu yanıtlamak için giriş yapmış olmalısınız.