hz. Ömer (r.a)

Hz. Ömer (r.a.).
Halife… Devlet Başkanı…. Sık sık kıyafet değiştirerek halkın
arasına girer. Bir gece dolaşırken şehrin dışında küçük bir ışık
pırıltısı görür. Mutlaka orada bir yaşayan vardır diyerek, ışığın
parladığı yere ulaşır. Bakar, orada yaşlı bir kadın, üç çocuğu ile
eski bir çadırda barınmaktadır.
Çocuklar :
– Anne açız… Yemek…
İhtiyar kadın çömleğin içine doldurduğu su ve bir kaç taşı
karıştırırarak:
– Şimdi pişer, sabredin çocuklar.
Hz.Ömer (r.a.) selam vererek:
– Çocuklar neden ağlıyor?
Kadın:
– Yoksuluz evladım. Kimsemiz yok. Bugün yiyeceğimiz kalmadı. Çocuklar
açlıktan ağlıyor. Ne yapacağımı şaşırdım. Çömleğe su ve taş koyup
karıştırıyorum ki onları avutup susturayım. Halife bizim halimiz
görmüyor. Allah’ın huzurundfa ondan davacı olacağım.
Hz.Ömer (r.a.) duygulanarak :
– Siz Halifeye söylemezseniz sizin bu halinizi nereden bilecek?
Kadın :
– Halife, idaresi altında bulunanların hallerini soracak, ihtiyaç
içinde kıvrananların yardımına koşacaktır. Yoksa Allah ondan bu
perişan halimizi sorar.
Bunun üzerine Hz.Ömer (r.a.) pür telaş Medine’ye dönüp bir çuval un ve
bir miktar yağ alıp bizzat kendi sırtıyla taşır. Sonra hemen sıcak bir
çorba hazırlatıp çocuklara yedirir. Daha sonra onların huzur içinde
uyuduklarını görünce Allah’a hamdeder.İhtiyar kadına kendisinin Halife
olduğunu bildirir ve onu Beytülmal’dan maaşa bağlar.