Bu enerjiyi nereden buldular dersiniz?

Yurtdisinda yasamak, gidip bir daha hic donmemek zordur. Uzak diyarlara gidenler, hasretlerini internet, e-posta, mektup, telefonla gidermeye calisabiliyor. Ama bir de soyle dusunun; gittiginiz yerde hicbir teknolojik altyapi yok. Ne yapardiniz? Hasret ve gurbet atesini nasil sondururdunuz?

Peygamber Efendimiz’in (sallallahu aleyhi ve sellem) ashabinin yuz binin uzerinde oldugu ve bu insanlarin Mekke ve Medine’de kalmadigi, basta Afrika, Orta Asya, Anadolu olmak uzere bircok yere gittigi biliniyor. Onlarin hicreti bir omur boyu surmus, gurbet iklimleri attiklari her adimla vatan bugusuyla ortulmustu.

Ashab-i Kiram, Peygamberimiz’ in (sallallahu aleyhi ve sellem) egitiminden gecmis, bu sirada adeta gunlere aylari, aylari yillara sigdirmisti. Ogrendiklerinden sastiklari, yollarindan saptiklari, kendilerinden fikirler ilave edip yeni bir yol ihdas ettikleri vaki’ olmamisti. Duymadik ve bilmiyoruz.

Medine’den kalkip, Sam’a, Cin’e, Madagaskar’a, Orta Asya’ya, Istanbul’a gelen sahabilerdeki bu istikrar ve dik durus ilginc degil mi? Bugun bizler, rehberlerin aydinlattigi yolda yurumek icin direksiyonu devamli seridin icinde tutabilmek gayretindeyiz. Bunun icin devamli yenilenmek, enforme edilmek, uyarilmak zorunda kaliyoruz. Bunun icin kendimizi zorluyor ve bu ihtiyaci kitap okumayla, sohbetle, arkadaslarla ve va’z-u nasihatle yapmaya calisiyoruz. Bunda da ne kadar basarili oldugumuzu Allah (celle celaluhu) biliyor.

Peki Allah Rasulu’nun (sallallahu aleyhi ve sellem) arkadaslarini boyle dimdik ayakta tutan, bir nebze olsun yoldan saptirmayan irade, guc ve anlayis neydi? Onlar tek baslarina adeta birer oncu, birer lider, birer yasayan ornek olmuslardi. Biz neden simdi bu gucu, bu bakis acisini, bu iradeyi bulamiyor, devamli arkadan itilmeye mecbur kaliyoruz?

Sahabe efendilerimizin kalbindeki o enerjiyi, adeta onlari kendinden motorlu hale getiren bu dik durusu biz neden soluklayamiyoruz? Belki isin sirri Allah’a (celle celaluhu) ve sevgili Rasulu’ne (sallallahu aleyhi ve sellem) ashabin duydugu inancta, baglilikta, teslimiyette ve bakis acisinda sakli. Onlar aya da gitse inandiklarini dogru yasama gayretinden bir an olsun vazgecmeyeceklerdi.