durun ve düşünün….

adam yeni aldığı kamyonuna bakmak için evinden çıktığında üç yaşındaki oğlunu gayet mutlu bir şekilde elindeki çekiçle kamyonun kaportasını mahvettiğini görmüş.hemen oğlunu yanına koşmuş ve çocuğun eline çekiçle vurmaya başlamış.
biraz sakinleşince oğlunu hemen alıp hasteneye götürmüş.doktor çocuğun kırılan kemiklerini kurtarmaya çalışsada elinden bir şey gelmemiş ve çocuğun iki elinin parmaklarını kesmek zorunda kalmış…
çocuk ameliyattan çıkıp gözlerini açtığında bandajlı ellrini fark etmiş ve gayet masum bir ifadeyle “babacığm kamyonuna zarar verdiğim için çok üzgünüm.” demiş ve sonra babasına şu soruyu sormuş:” parmaklarım ne zaman yeniden çıkacak???”
babası eve dönmüş ve intihar etmiş.
birisi masaya süt döktüğünde ya da bir bebeğin ağladığını işittiğinizde bu öyküyü anımsayın.çok sevdiğiniz birine karşı sabrınızı yitirdiğinizi anladığınızda önce biraz düşünün.kamyonlar onarılabilir ama kırılan kemiklerin ve incinen duygular hiçbir zaman onarılamaz…