Gönlümün Sultani

Sana olan sevgimi nasıl anlatayım.

Benim seni sevdiğimi bilmeni o kadar çok isterdim ki, beni tanımanı, beni de senin sevmeni benim varlığımı bilmeni.

Bir bilseydin sana olan sevgimi , bir bilseydim senin de beni sevdiğini.

Senin sevgini kazanabilmek için ne yapabilirim Ya Rasûlüllah.

Kendimi o kadar dünya işlerine kaptırmışım ki ben bile ne yaptığımın farkında değilim.

Sanki sonbaharda bir ağaçta kalmış son bir yaprak gibi kendimi yalnız hissediyorum.

Ve rüzgar beni almış koparmış uçuyorum bilmediğim yerlere. Rüzgarın eline esir olmuşçasına, dünyanın zevklerine esir olmuşçasına , rüzgarla uçuyorum. Sonra bir nur denizine düşüyorum.

O sensin Ya Rasulallah.

Seni buldum ya Ya Rasûlüllah rüzgar beni uçurmasın. O nur denizinde boğulayım.

Senin nurunla bende nurlanayım. Beni yanından hiç ayırma Ya Rasulallah, beni bırakma.

Beni rüzgara bir daha verme.

Ağacıma dahi geri dönmek istemiyorum.

Senin yanındayken bütün kötülüklerden uzak olurum.

Senin yanında olmak sana kavuşmak , seninde beni sevdiğini bilmek.

Başka ne isteyebilirim ki. Bütün insanlar senin sevginle yanarken, seninde beni sevdiğini bilmek.

Biliyorum ki senin bizi sevmen senin güzel ahlakına sahip olmak demektir.

Allah’ım bize peygamber efendimizin ahlakıyla yaşamak nasip et ki, peygamber efendimizin sevgisine layık olalım.

Bu dünyada sana hasret yaşıyoruz Ya Rasulallah.

Bu dünyada göremedik nur yüzünü, olamadık yanında, savaşamadık ta şehid bile olamadık senin yolunda.

Bu aciz ümmetini ne olur sev Ya Rasulallah.

Allah’ım ne olur affet bizi.

Peygamber efendimizin yüzü suyu hürmetine affet.

Bu aciz kullarını ne olur yolunda ayırma, ayırma ki sana kavuşalım.

Senin sevginden ver bize ver ki senin sevginle her şeyi unutup sadece senin için yaşayalım.

Güneşler battı, nehirler kurudu, uçan kuşlar göçtü başka illere biz arayışların en güzelini yaşadık seni ararken. Aramak bile güzeldi seni.

Sana ulaşanlardan dinledik hep destanını. Sen bir daha yaşanmayacak destan oldun dilimizde.
Destanını söyleyen diller dudaklar kalpler coştu. Senin adın dudaklara bal kaymak oldu.

Senin yanında yaşayanlar ne bahtiyardı, dizinin dibinde olanlar dopdolu senin ruhunla.
Senin boyanla boyandı onlar, biz solgun renklerimizle arayıştayız. Yorulduk, yorulduk, çağları aşan sıcaklığını aradık.
Sensizlikte kavrulurken bizler bir esinti aradık senden gelen.

Şimdi senin doğumunun yıldönümü. Asırların her yılında, yılların her gecesinde sen anıldın ve her geçen yıl sana güzellikler kattı içimizde. Birikti, birikti ve sana ulaştık çaresizliğin, bitişin arefesinde.
Sen bu gece doğdun. Sen bu geceye doğdun. Bu gece ay senin için doğdu, yıldızlar geceyi senin için aydınlattı.
Aydınlık günlerde seni bulduk ve her fırsatı değerlendirdi sana doğru.
Geceye doğan sen bu çağa da doğdun. Bizim ve bütün insanlığın sana ihtiyacı var adına.

Söylediğin her sözü can kulağıyla dinleyenlere, sen konuşurken başının üstünde kuş varmış gibi hassas davrananlara hayranlığımızı ifade ediyoruz. Onların yerinde olmak için canımızı feda edeceğimizi asırlar sonra bütün kalbimizle söylüyoruz. Seni aradık ve bulduk.
Artık yağmurlar daha bir rahmetle yağıyor üzerimize, yollarda panayırlar kuruldu ve şenlik yapıyor insanlık.
Adını söyleyenler heyecanlı ve gittiği yoldan emin.
Bir bayram havası var adının anıldığı her yerde. Seni bulmakla, yaşanan her gün ayrı buudlara eriştik.

Yıkıldıysak imar edecek sen varsın diye, yapılar yaptıysak senin adını üzerine yazmak, senin güzelliğinle süslemek için.
Seni bulduğumuzu okyanuslara, ulaşılmaz sanılan dağlara duyurmak için çıktık yola.
Anlattıkça anlattık, anlattıkça anladık seni. Erimez sanılan aysbergleri senin sıcaklığınla erittik.
Bütün katı kalbler, buz gibi ruhlar seninle eridi, çağlayanlara dönüştük.

Seninle ayrılığımız, ben Dünya’ya gelince başlamıştı. Derken hayatın savaşında tutsak düştüm. Senden ayrı olan en özgür bilinen hayatların hepsi tutsaktır aslında. Senin dönebileceğin zamanı bekledim hep yıllarca. Senin dönmeyeceğin ve Sana kavuşamayacağımım imkansızlığı içerisinde kıvranıp durdum hep. Senin dönmeyeceğini anlayınca, Sana ait ne varsa yeryüzünde derleyip toplayıp doldurdum yüreğime.

Neler yokki şimdi bu ten kafesimde: yaşadığın çöl sıcakları, çöl fırtınaları… Uhud’da yanağından süzülen kan, alnından süzülen ter, gözlerinden akan yaş, şimdi içimde ummanlar kadar oldular. Sonra, Hendek’te kazdığın toprakları da taşıdım içime. O toprakları gözyaşlarımla sulayarak gül yetiştirdim, türlü türlü yemiş dalları yetiştirdim yüreğimde. Seni yetiştirdim.

Bir dal bu kadar mı yemiş verirdi?

Bir yürek bu kadar mı çarpardı derinden?

Sonra Senin bindiğin atları da taşıdım yüreğime. Onlarla kıtalar dolaştım. Onlarla engin denizlere ulaştım. Dostlarınla dost oldum. Kerbela’da hüzün yaşlarıyla doldurdum kuyuları. Ali’nin, Osman’ın bağrına saplanan talihsiz hançerlerle yaralandım. Hamza’nın yüreği söküldüğünde göğsünden, Seninle beraber ben de ağladım.

Ah, ten kafesinde hüzün denizlerine daldığım Sevgili!

Kerem kıl,tesellim ol,düş içime cemreler gibi…Bir gelişle gel,bir gülüşle gel,güle düş de gel,hayalde gel,düşte gel…

Ayı ikiye bölen kutlu ellerinle gel,şirki kara yere karan tatlı dillerinle gel,saadet muştusunda bahtlı kullarınla gel…Ve ıtır,ıtır tomur tomur güllerinle gel…

Gel Efendim,Gül Kokuşlum…

Yetiştir suyu çorağa,tutuştur gülü yaprağa…Gül dikilsin yeniden toprağa…

Senin bir damla kokuna,bütün aşklarımı fedaya hazırım…!

Ve bir kırıntısına nazarının,bütün yüreğimi kanatmaya…

Bir gülü koklamak gibi seni anmak…

Gel Ey…!