O Bir Önder..

-Daima düşünceliydi…

-Susması, konuşmasından uzun sürerdi…

-Lüzumsuz yere konuşmaz; konuştuğunda ne fazla, ne eksik söz kullanırdı…

-Dünya işleri için kızmazdı…

-Kötü söz söylemezdi…

-Affediciliği tabii idi…

-İntikam almazdı…

-Düşmanlarını sadece affetmekle kalmaz, onlara şeref ve değer de verirdi…

-Kendisini üç şeyden alıkoymuştu: Kimseyle çekişmezdi. Çok konuşmazdı. Boş şeylerle uğraşmazdı…

-İmanı, umutsuzluğa düşürmezdi…

-Hoşlanmadığı bir şey hakkında susardı…

-Hiç kimseyi ne yüzüne karşı, ne de arkasından kınar ve ayıplardı…

-Kimsenin kusurunu araştırmazdı…

-Kimseye, hakkında hayırlı olmayan sözü söylemezdi…

-Yanında en son konuşanı, ilk önce konuşan gibi dikkatle dinlerdi…

-Bir toplulukta bulunduğu zaman bir şeye gülerlerse, o da güler; bir şeye hayret ederlerse, o da onlara -uyarak hayret ederdi…

-Gerçeğe aykırı övgüyü kabul etmezdi…

-Her zaman ağırbaşlıydı…

-Konuşurken çevresindekileri adeta kuşatırdı…

-Kelimeleri, parıldayan inci dizileri gibi tatlı ve berraktı…

-Yürürken beraberindekilerin gerisinde yürürdü; ayaklarını yerden canlıca kaldırır, iki yanına salınmaz, adımlarını geniş atar, yüksek bir yerden iner gibi öne doğru eğilir, vakar ve sükunetle rahatça yürürdü…

-Kapısına yardım için gelen kimseyi geri çevirmezdi…

-Bir gün kendisinden yaşça küçük bir dostunun omuzlarından tutarak şöyle demişti: “Sen dünyada garip bir kimse yahut bir yolcu gibi ol “

-Her zaman hüzünlü ve mütebessim bir haletle dururdu…

-Adet üzere sarfedilen hiçbir kötü sözü ağzına almamıştı…

-Sıkıntılı hallerinde kabalaşmaz, bağırmazdı…

-Fakirlerle birlikte yerdi; öyle ki onlardan ayırt edilemezdi…

-Önüne ne konulursa yerdi…

-Sade kıyafetler giyer, gösterişten hoşlanmazdı…

-Konuşurken yüzünü başka tarafa çevirmez, bulunduğu mecliste ayrıcalıklı bir yere oturmazdı…

-Sabahları evinden çıkarken şöyle söylerdi: “İlahi, doğru yoldan sapmaktan ve saptırılmaktan, kanmaktan ve kandırılmaktan, haksızlık etmekten ve haksızlığa uğramaktan, saygısızlık etmekten ve saygısızlık edilmekten sana sığınırım.”

-Sıradan değildi; ama sıradan insanlar gibi yaşardı.

-O, Hz. Peygamber’di.
-Efendimizdi. güllerin efendisi. kainatın efendisi.(Aleyhissalatü vesselam)

Alıntı ..