Dünya sevgisi

bir gün Selçuklu pâdişâhı Sultân Rükneddîn,

bir kese “Altın” hediye gönderdi.

Ama büyük Velî kabul etmeyip;

Onları şu çamurun içine at!

buyurdu.

Adamcağız;

Başüstüne efendim,

dedi.

Ve saçtı altınları o çamura. Bunu duyan

koştu. Bir Altın bulmak için

battılar çamurlara.

Hazret-i Mevlânâ,

Yüzünü döndürdü talebesine:

Gördünüz mü çocuklar?

Evet hocam, gördük.

İşte “Dünyâ sevgisi” de böyledir.

Girdiği kalbi berbat eder.

Gençler sordu:

Yâni dünyâya çalışmayalım mı

efendim?

Hayır, öyle değil.

Ya nasıl hocam?

Bilâkis müslüman “Çalışkan” olur.

Tembellik yoktur dînimizde.

Öyleyse hocam?

Dünyaya çalışın. Ama sevgisi olmasın

kalbinizde. Çünkü Paranın yeri

“Cep”tir, “Kalb” değil.