Risale-i Nur’daki kuvvetli tesiratın sırrı nedir acaba?

Kur’ânın hakikatlarını müsbet ilim anlayışına uygun bir tarzda izah ve isbat eden Risale-i Nur Külliyatı, her insan için en mühim mesele olan “Ben neyim? Nereden geliyorum? Nereye gideceğim? Vazifem nedir? Bu mevcudat nereden gelip nereye gidiyorlar? Mahiyet ve hakikatları nedir?” gibi suallerin cevabını vâzıh ve kat’î bir şekilde, çekici bir üslûb ve güzel bir ifade ile beyan edip ruh ve akılları tenvir ve tatmin ediyor.

Asrın ihtiyaçlarına tam cevab verir… Aklı ve kalbi tatmin eder… Kur’an-ı Kerim’in yirminci asırdaki -lâfzî değil- manevî tefsiri…
İsbat ediyor!.. Akla gelen bütün istifhamları… Zerreden Güneşe kadar îman mertebelerini… Vahdaniyet-i İlâhiyyeyi… Nübüvvetin hakikatını…
İsbat ediyor!.. Arz ve Semavatın tabakatından, melâike ve ruh bahsinden, zamanın hakikatından, Haşir ve Âhiretin vukuundan, Cennet ve Cehennemin varlığından, ölümün mahiyet-i asliyesinden ebedî saadet ve şekavetin menbaına kadar… Akla gelen ve gelmeyen bütün imanî meseleleri en kat’î delillerle aklen, mantıken, ilmen isbat ediyor…

Evvela sorunuza geçmeden önce hoş geldiniz demek isterim bununla beraber kullanıcı adınız ve resminiz tam muvafık olmuş ve sorunuz ile üçü bir arada olmuşsunuz 😉

Ustad Bediüzzaman Risale-i nurun bir çok yerinde nurlar benim malım değildir ancak ben sebeb kılınmışım demekde ve Risale-i nurun Kuranın malı olduğunu ve Ondan ders aldığını vurgulamakta. Bizlerde Risale-i Nurları okudukca Ustadımızın bu sözlerini daha iyi anlıyoruz. Hem şayet öylede değil mi : Belagat ile uğraşan bir kavme belagatta üstünlüğü göstermek için Kuranın belagatını öne cıkarıyor, ve bulagatı duyan mekke müşrikleri dahi belgatından kendilerini alamayıp iman etmedikleri halde o belagata secde etmemişler miydi ? Hatta bazen Risale-i Nuru okuduğum vakitler öyle zamanlar oluyorki belgatından kendimi alamayıp uzun bir süre okuduğum olmuşdur..

Şu hikayeciği aktarmadan edemiyeceğim :

Stajyer bir avukat, Eskişehir hapsindeki çalışması sırasında Bedîüzzaman’la görüşür ve “Takip ettiğim kadarıyla sizde herhangi harika bir hal görmedim. Eğer gerçekten varsa, bana da gösterir misiniz? Meselâ elinizdeki tesbihi yürütebilir misiniz?” der. Bunun üzerine Bedîüzzaman Hazretleri tebessüm eder ve şu hikâyeyi anlatır:

“Bir adamın çok sevdiği bir çocuğu varmış. Ona çok değerli bir hediye almak için kuyumcu dükkânına götürmüş. “Elmas ve mücevherlerden hangisini istersen sana alayım.’ demiş. Kuyumcu, dükkânının daha cazip olmasını temin için dükkânın tavanına çeşitli renkte balonlar asmış. Çocuk dükkâna girince gözü balonlara takılmış ve “Baba ben bu balonlardan istiyorum’ deyince, babası “Oğlum ben sana daha kıymetli mücevherlerden almak istiyorum’ dediyse de çocuk “Hayır ben balon istiyorum’ diyerek ağlamaya başlamış.”

Bedîüzzaman bu hikâyeyi anlattıktan sonra avukata dönüp;

“Ben Kur’â’nın mücevherat dükkânının dellâlıyım, bekçisiyim. Ben baloncu değilim. Benim dükkânımda, benim pazarımda Kur-ân’ın ölümsüz elmasları var. Ben onları satıyorum, balon satmıyorum” diyerek Kur-ânî davasının hakikatini bir hikâyecikle anlatmış olur…”