Gıybetin (y)aktığı dudaklar

Zorba bir sözleşme olarak aramıza konulmuş bu yakıcı sessizliğe boyun büküyoruz birlikte razı oluyoruz.

Bu zoraki sessizliğin tıslaması içimize doğru ilerledikçe, sahiciliğimizi yakan közler kızışıyor, seslerimizin hepsini sahte kılan sinsi yangın harlanıyor.

Herkes kardeşi tarafından arkasından konuşulabilir biliyor kendini. Herkes kardeşinin arkasından konuşmayı hak ettiğini düşünüyor.

Herkes kardeşi tarafından arkasından konuşabilir diye bilindiğini biliyor.

Herkes kardeşinin arkasından konuşabileceğini kardeşine bildirmiş gibi ses çıkarmıyor arkadan konuşabilir sanılmasına. Arkadan konuşabilir sanılanlar “konuşmayacağız” demekten utanıyor.

Arkasından konuşulacağını sananlar “konuşmayın” demeye tenezzül etmiyor

Hangi arkadaşımıza ayrılırken, “yine de senin arkandan konuşmayacağız” diyemiyoruz..

Diyemiyorum, çünkü arkasından konuşabileceğimi aklına getirmekten korkuyoruz..

Diyemiyoruz.., çünkü arkasından konuşabileceğimin zaten aklında olduğunu öğrenmekten çekiniyoruz..

Diyemiyoruz, çünkü arkasından konuşmayacak kadar erdemli olabileceğime inanmadığını da açık edip, arkandan konuşmayacağım diyerek arkasından konuşabilecek kadar yalancı olduğumu sandığını da itiraf etmesinden korkuyoruz…

diyemiyoruz.. çünkü benim kendisi hakkında, arkasından konuşacağımı zannedecek kadar hakkımda kötü zan sahibi olduğumu bilmesinden korkuyoruz…

Ona “arkamdan konuşulmaz nasılsa…” demekten, beni de “arkamdan konuşmayacağımdan emin nasılsa…” diye bir şey demek zorunda hissetmemekten yoksun bırakan dedikodu medeniyetini işte böyle zor cümleler kurarak lanetliyorum.

hepimiz mağduruz.

Kim susturdu beni, onu ve seni KİM KİM KİM ..