Leyla’dan Mevla’ya!

Ve sana kavuştuğumda

seni bulduğumda

bu,

bu sen değildin Leyla,

aradığım sen değildin

sen “Leyla” değildin

Leyla “sen” değildi

bu, kavuşmak değildi…

mutlu değildim, olamadım

sende “yok” olamadım

sende ben-beni unutamadım

sonsuzlaşamadım

sende aşkım kanmadı

aşkı arıyordu hâlâ gönlüm

yok olacağı,

eriyeceği,

“tefani” sırrına ereceği

kendini unutabileceği

ben’in “sen”, sen’in “ben” olacağı

sen-ben’in “O” olacağı

İKİ’nin BİR olacağı

Herşeyin O’nunla tekilleşeceği

ve o TEK’le ebedîleşeceği

tüm duyguların tarifi mümkünsüzcesine tekleşeceği

tekliğin ilahi kozmik ve mistik bir koroya dönüşeceği

aradığım, beni sonsuz derinden yakan aşkın

aşkımın

karasevdamın, bu koroda dilleneceği

dehşetli,

muhteşem

aynı zamanda ürkütücü

ve aynı zamanda herşeyi sıfırlayıcı

ve o sıfırı sonsuz “BİR”e dönüştürücü

ve geri dönüşü olmayan

pişmanlığı olmayan bir vuslatı aramakta hâlâ gönlüm… LEYLA!

Leyla aradığım sen değildin,

belki de sen hiç yoktun…

Bu gidiş-bu arayış beni ya götürecek BELÂ’ya

Ya da MEVLÂ’ya…

YÂ MEVLÂ!…

Yok artık Leyla,

Leyla yok artık… SEN VARSIN-BEN VARIM!… BİZ VARIZ…

Yok-yok, ben de yokum… YALNIZCA SEN VARSIN!…

TEMİZLE BENİ-TEMİZLE GÖNLÜMÜ!…

Sadece seni sevmesi için yarattığın GÖNLÜMÜ!…

Aslında benim olmayan-senin yarıttığın SENİN OLAN GÖNLÜNÜ…

YANINA AL-AŞKINLA YAK!

YOK ET zerrelerimi hatta tüm benliğimi…

GÖZÜMÜ AL!… görmesin sensiz hiçbir şeyi

GÖNLÜMÜ AL!… sevmesin sensizliği….

YÂ MEVLÂ!…

ENTE MEVLÂNÂ!… ene abd-i mest-i MEVLÂ!