yokluğumu hesapla

Ben sana yağmur yağarken, gökyüzüne bakıp sevinmeyi öğrettim!

Sevinmeyi hesapla!

///

Gün gelir; ölürüm…

Yokluğumu hesapla!

///

Kainat boşluğunun sonsuzluğunda ritmik bir noktacık; dünya…

Koca dünyada ritmik bir noktacık; kalbim…

Rabbimin “Hiçbir yere sığmam; oraya sığarım” övgüsüyle yüce…

Ve ama, hırsının örsünde vahşice;

Kırılmayı hesapla!

///

Başucundaki eski bir kitap gibiyim çocukluğunu fısıldayan…

Beni değil, kendini verirsin eskiciye!

Ve seni kime sorarlar sonra?

Sen kime sorarsın kendini?

Kaybolmayı hesapla!

///

Beni bulabilirsin belki…

Ama belki…

Güvercinlerin olduğu yerde;

Fatih’te, Eyüp’te veya Yenicami’de…

Bir avuç yemi savururken havaya…

Sessizce ağlarken,

Veya.

Bıraktığın yerde;

Bulabilmeyi hesapla…

///

İlla ki ölürüm…