İşte böyle hayat, bir varsın bir yoksun!

Ölüm geldi cihane, baş ağrısı bahane…
Doğan her şey ölüyor. Ama ölüm hiç beklenmedik bir anda geliyor. Düşünüyorum da, ya öleceğimiz zamanı, yeri, nasıl öleceğimizi bilseydik acaba yaşayabilir miydik?
Bilselerdi o helikoptere binerler miydi?
Böyle bir hayat asla yaşanmaz bir hayat olurdu.
Onun için Rabbimiz hayatın içine gizlemiş ölümü. Böylece kullarına merhamet etmiş.
Tersi hayat değil, ıstırap olurdu.
İnsan hayatı böyle bir şey işte.
Bir varsın bir yoksun!
Bir masal gibi, bir hayal gibi.
Yaşadığın süre ne kadar peki?
Kaç yıl, kaç ay, kaç gün, kaç saat, kaç saniye…
Hiçbiri…
Doğru cevap bence bir “an”dır.
Yaşanan ne hayattır ne zamandır.
Bir an-ı seyyale… Bir ikindi vakti bir ağacın altında dinlenmek gibi bir şey.
“Bu cihan yurdunda Adem için zaman bir demden ibarettir. Ve kim ki o demi bir adem olmaktan kurtarır işte o Allah dostu bir erdir.”
İşte o bir Alperen’dir.
O ne bir siyasi lider, ne bir parti başkanıydı.
O sadece bir insandı. Adamdı, adam gibi adamdı.
Kumaşı süper bir insan.
Beni çok severdi. Allah Razı olsun, görüş mesafesi biraz açılsa mutlaka merak ederdi.
En son görüşmemizde gazetecilerin arkasında kalmıştım. Aradan ilerledi elini uzattı ve “Nasılsın bakalım, nerelerdesin” dedi.
Vallahi utandım mesafeyi uzak tutmaktan, yüzüm kızardı!
Sürekli hüzünlü bir yüz, sürekli mahcup bir hal içindeydi. Yüksek sesle güldüğünü pek hatırlamıyorum.
Sadece tebessüm ederdi.
Gençliği fırtınalarla geçmiş bir insan, orta yaş ve sonrasında ancak bu kadar dingin olabilirdi.
Dile kolay 5.5 yılı hücrede toplam 7.5 yılı hapiste geçmişti. Ve mahkum olmamış beraat etmişti.
26 gün aralıksız işkence görmüş, işkence gören arkadaşlarının çığlıklarını duymuştu.
Normalde böyle bir insanın psikolojisinin bozulmuş olması beklenir. Agresif olur, çabuk kızar, ne bileyim kendisinde bir şeyler hisseder, egosu göğe çıkardı.
O’nda bu süreç tam tersi bir etki yapmış olmalı ki, bu derece dingin bir insanla karşılaştık hep.
Birileri yazmış, yerde okudum. İlk defa helikoptere binip, diğer siyasi liderler gibi millete tepeden bakmayı Allah ona nasip etmedi.
Arkadaşları ilk defa aralarında para toplayıp “Bizim liderimiz de helikopterle gezsin, karayollarında saatlerce çile çekmesin” demişler.
Son mitinginde bunu anlatırken “Arkadaşlar acı zulüm para toplamışlar” diyordu.
Hatta binmek istememiş, “Beni öldürecek misiniz” demişti.
Sen ne mübarek insanmışsın Muhsin Bey.
Bir arkadaşımız yazdı. “Millet sizi çok seviyor ama neden oy vermiyor” diye sorduklarında şu muhteşem cevabı vermiş:
“Biz mahallenin en güzel kızıyız. Herkes bizi seviyor ama kimse oğluna almıyor!”
Ne denilebilir ki, ne yazılabilir.
Yolun açık olsun.
Sırat köprüsünden uçarak geç.
Cennette Efendimize komşu ol. Yanından hiç ayrılma inşallah Alperen Muhsin Bey!

nuh gönültas