dost dost diye..

Varlıklar içinde yok olup giden hayatlar…Kalabalıklar içinde,kalabalık yanlızlar…Ve yalnızlığın getirdiği korkular…Korkuların hapsettiği mutsuz hayatlar…Korkuyoruz çünkü çok yalnızız…

Öyle hesapla yaşıyoruz ki hayatı ,her soluk alışverişimizde,getirsini ,götürüsünü ,kar zarar hesabını yapıyoruz…O yüzden de çoğu zaman kendimiz olamıyoruz aslında…Öyleki bazen kendi başımızayken bile ,kendi kendimizi kandırma çabasındayız…Ya da içimizdeki sesi susturma…adı na iç heşaplaşma deyin ,vicdan deyin ne derseniz deyin…Kendi kendimizden korkuyoruz bazen…Çünkü an oluyor kendimize bile dürüst olmadığımızı farkediyoruz…

Kurtulmalıyız bu yalnızlıktan dostlarımız olmalı ,hakiki dostlar…kendimizden daha fazla güvenebileceğimiz,biz bile kendimize yalan söyleyebilme halindeyken ,karşımızda gerçeği söyleyebilecek…bizi bize rağmen bile sevebilecek dostlarımız olmalı…Yanındayken hesapsızca ,aceba bir gün bu halimi bana karşı kullanır mı endişesi taşımadan,kendimiz olabileceğimiz bir dostumuz olmalı…kendimizden daha fazla emin olacağımız…Bizi bizden fazla sevebilecek sadık bir dostumuz..Yanımızda yada gıyabımızda elinden ,dilinden emin olduğumuz bir dost…Üstelik sevgisi yada sadakati bizim ona karşı tutumumuza bağlı olmayan…Karşılıksız çıkarsız seven bir dost…Yani bizi Allah için seven bir dostumuz olmalı…

Allah kendi dostlarına ,dost eylesin inşallah…

—ALINTI—