Talebelerime ilişmesinler

Ziyaretçi kabul edecek durumda değildi Talebelerine özellikle tembih etmişti:
– Ziyaretçi getirmeyin, hastayım, kimseyle görüşecek hâlim yok” demişti
Buna rağmen ısrarla onu ziyaret etmek isteyen biri vardı Mehmet Çalışkan’ın etrafında dört dönüyor, dükkânından bir yere ayrılmıyordu:
– N’olursun, ben uzak yoldan geldim Bir kere sorun, istemezse geri dönerim Hoca Efendi’yi benim geldiğimden haberdar etmeden beni göndermeyin
Mehmet Çalışkan daha fazla dayanamadı ve Bediüzzaman’ın evine gitti Ve kısa süre sonra sevinçle geri döndü:
– Tamam, dedi Üstad seni kabul etti, buyur gidelim
Mustafa’nın sevincine diyecek yoktu Bu mutluluk, ona dünyadaki her şeyden daha tatlı gelmişti
Mehmed Çalışkan onu Bediüzzaman’ın odasına kadar çıkardı:
– Üstad’ım, misafiri getirdim, dedi
Bediüzzaman karyolasının üzerinde istirahat ediyordu
Mustafa odaya girer girmez Üstad’ın elini öptü ve gözü oturacak bir koltuk veya sandalye aradı, ama bir şey bulamadı
Yerde eski bir kilim, karyolanın başucunda da basit bir yer minderi vardı Bu minderin üzerine diz çöktü, oturdu
– Hoş geldin kardeşim, dedi Bediüzzaman:
– Bugün rahatsızım, hiç ziyaretçi kabul etmiyorum Senin ismini söyleyince içime bir sevgi doğdu, getirin dedim
– Sağ olun Üstad’ım, dedi Mustafa mahcup bir şekilde…
– Nereden geliyorsun?
– İstanbul’dan efendim
Bediüzzaman, Mustafa’nın İstanbul’dan geldiğini duyar duymaz çevik bir hareketle yerinden sıçradı ve yatağın üzerine oturdu Yüz ifadesi bir anda değişiverdi
Mustafa ne olduğunu anlayamamıştı:
– Yanlış bir şey söyledim galiba, diye içine bir korku düştü
Bediüzzaman:
– İstanbul’da talebelerime işkence ediyorlarmış, doğru mu, dedi
Mustafa ezile büzüle:
– Ben bir şey bilmiyorum efendim, bir şey duymadım, dedi
Bediüzzaman talebelerine duyduğu sevgi ve şefkati bu misafirine şöyle ifade etti:
– Benim etimi cımbızla çeksinler, ama talebelerime ilişmesinler!
Biraz bekledikten sonra Mustafa’ya:
– Kardeşim sana kızmadım, dedi Seni de talebeliğe kabul ediyorum İstanbul’daki talebelerime selam söyle

Ömer Faruk Paksu
(Bediüzzaman’la Yaşayan Öyküler kitabından)