BALE EŞLİĞİNDE GÖMÜLMEK.!Akıllımı bunlarda Rabbim???

Ölüm, sonsuzlukta bir hayal gemisi,
Karanlıkta kalmış cansızlar ülkesi,
Ölüm, ebedi suskunluğun dili,
Azrail’in yürekleri ağlatan acımasız eli.

Ölüm, kavgasız bedenlerin diyarı,
Kimliksiz renklerin saf ayarı,
Dini, dili, rengi olmayanların vatanı,
Kimse tanımaz bir avuç toprakta yatanı.

Ölüm, güneşi olmayan yolcuların yolu,
Tarihi bilinmeyen zamanın sonu,
Ölüm, hiç solmayan kar beyazı,
Deryası kurumuş toprağın yazı.

Evet dünya sultanlarının, zengin-fakir, genç yaşlıların, iyi-kötü, güzel çirkin; kimsenin kurtulamadığı ecelin pençesi bizim de arkamızda. Ve ilahi hüküm kesin; “Nerede olursanız olun. Hatta yüksek kulelerde bile olsanız, ölüm size yetişir…

Hem belli bir vakti de yoktur ölümün. Zamansız bir randevumuz var, onunla ezelde tespit edilen. Montaigne “Ölümün bizi nerede beklediği belli değil. İyisi mi biz onu her dönemeçte bekleyelim.” derken ne kadar büyük bir gerçeği dile getirir. Her kalbin çarpıntısı kendi ecelinin ayak sesidir çünkü. Ölüm ansızın gelir ve kabir de amel sandığıdır.

Öyle ise madem ölüm öldürülmüyor.Ve kabir kapısı kapanmıyor.Elbette bu ecel celladının elinden ve kabir hapsinden kurtulmak çaresi varsa, insanın en büyük ve her şeyin üstünde bir endişesidir. Halbuki semavi dinler haricinde ölüm sonrasına yeşil ışık yakan hiçbir görüş, düşünce, fikir akımı, ideoloji yoktur. Gidin hepsini dinleyin. Size en fazla 70-80 senelik bir mutluluk vadediyor. Gerisi ise koca bir boşluk, yokluk hiçlik. Oysa aklımız “Küfre göre alemin hem başı,hem sonu hiç. İki hiç arasında varlık olur mu ki hiç” derken, kalbimiz ebedi bir hayatı istiyor, ondan başkasına razı olmuyor. İspanyol filozof Ugnimillo’nun dediği gibi “Hiçbir şey bize yokluğun kendisi kadar korkunç gelmiyor.” Her kim kendi uyanık vicdanını dinlese ebed,ebed,ebed sesini işitiyor…