Yüreğimde büyüttüğüm küçük kiz…

İçimde büyüttüğüm küçük kızım…
bu kalabalıklarda yalnız olmak
sanki en çok sana yaradı…
büyüyüverdin işte…
yaşayamadığım çocukluğumsun içimde…
yıllarımın birikimi,
ömrümden alçakça çalınan zamanımsın…
düşlerimin bi köşesinde sen ağlarken
ben düşünürdüm hep…
hiç olmaman,var olmandan dahada acı olurdu..
sen olmasan kim dondururdu gözümde yaşları
inadına farkedilmesin diye,
sessizce,bana var olduğunu kim hissettirirdi..
oysa nekadarda kalabalıktı benim güzel mahallem,
kendiyle övünen bu koca ailede
yapayalnızız bak gördünmü?

Yine gecenin zifirindeyim
yine kimsesizim….
avaz avaz bağırırken sessizliğimi
sağır kulakların tıkalı olmadığını iyi bilirim…
hüznüm derin anlamlar taşır,
gözyaşlarım,hıçkırıklarla boğuşur bi yandan..
kim görüyor dersin,
kimin fakındasın sanki,
varlığının ne anlamı varki,
yokluğun yerini telafi etsin…
Ayaklarım anlamsız bi ağırlık taşımakta
biz hala neyin bedelini ödüyoruz dersin
bu yük bize fazlamı dersin,
yada sabırımı tüketmelisin….
Gözlerimden akıp giden
her bir denizi gizlemeye çalışırken,
neden,kimden çekiniriz dersin…
sen hala neyin tereddütündesin,
kimin umurundayız dersin…
Ağlama küçük kızım…
yüreğimi mesken tutma kendine
sindiğin duvarlardan çık artık..
yıllarca sakladım seni içimde…
bedenim gidemiyorsa
sen,,al başını çekip git
hiç bilmediğin bir yere…
anlamını kazanmaya git….
haksızlıkları azad etmeye git…
hesabını mahşere bırakıp;
terazini alıp eline,
bileti kesip öyle git….
Yüreğimde büyüttüğüm,küçük kızım…
gitte anlam kazansın bu manasızlığın…
sığınma benim gibi acize,
dost kalma yalnızlıklara
anam deyipte ağlama gecelerin koynunda…
susma küçük kızım..
siper et kendine ,yapılan tüm haksızlıkları
avaz avaz bağır delice…
susma isyankar bilin sen yine….
ama bu sefer
mağlubiyeti kendine de mal ettirme…
Sindiğin duvarların ardından çık artık
tüm anlaşılmazlıklarınıda yanına alıp git….
bir şiir ,bir şarkı bırak ardından…
belki birileri anlarda yetim yanlarını
belki bi anne şevkati değer saçlarına uykunda,
yada bir kardeş anlayışı…
birtürlü beceremediğin,haykırmaları
suskunluğunu da bırak git,
belki bi anlam kazanır bu mansızlığın…
Anlaşılabilmek isterdim
sevgimi paylaşabilmek isterdim
gözle görününen bi cisim yerine,
var oluşumun anlamını anlamak isterdim…
hayata inat edecek bir sebep isterdim…
Bir fotoğraf bırak en hüzünlüsünden
belki birileri bakarda
o anda farkedilebilme isteğini farkeder
belki anlam kazanır bu manasızlğın…
senin arkanda duracak bi desteğin yok
senin sığınabilecein bi yuvan yok
hap yalnız kalışlardan korkarsın ya.?
senin derdini soran bi kardeşin bile yok…
anlıyacağın, kalmak için bi sebebin de yok..
benim elim kolum bağlı olsada
gönül tahtımı bırakıyorum sana,
tüm manasıyla..
bütün anlayışıyla..

Valizini toplamadan,
veda hazırlığı yapmadan
son sitemi etmeden
büyümekten korkmadan
elvadanı sunmadan
çekip git küçük kız…

HAYDİ GİT KÜÇÜK KIZ…
BENİDE AL YANINA…
SONSUZ MAVİLİKLERE KARIŞIP GİT…