artık resimlerin bile boyası dökük ,
küçük bir nefhadır tek dilediğim..
ben büyüdükçe büyüyen…
nefessiz yaşadığım bunca hız…
esaretim zincirsiz..
hep dur diyor;
içimdeki geçmiş zamanda bekleyen çocuk…
oysa nefsani bir prangadır esiri olduğum , isteksiz…
ve nice istekten bile daha iştahlıdır…nefis…
sessizce geçerken gök rengi üveyik bir sevinç…
gel der ;
huşu akarken yedi kat göğe…
nice çığlıklar atar içimdeki amansız gölge…
gök ekindir…gölge göğüme yakın…
bir ihtilal olmalıdır ve bitmelidir bu esrik hikaye…