Türkçemize Ne Yapıyoruz?

bende memnun değilim bu yozlaşmadan..
lakin şöylede bir husus var bunu sizlerle paylaşmak isterim;

dil yaşayan canlı bir varlıktır..

tarih ölen birçok dile şahit olmuştur vede doğan dillere tabiki..

haliyle bu tekemul yada tedenni süreci kaçınılmaz bir olay
heleki türk milleti gibi tarih boyunca başka kültürlerden
bilgi, sanat, folklor ve benzeri hususları almaktan çekinmeyen
“açık” bir milletin dilinin “sabit” kalacağını düşünmek pekde yerinde bir
bekleyiş olmaz kanaatindeyim..

tarih boyunca bizim kadar alfebe değiştiren böylesi köklü bir millet varmıdır?
bu bizim genetik mirasımızın ne denli değişime müsait olduğunu zaten göstermektedir

orta asyadan anadoluya geçiş sürecinde ve hatta türklerin
islamı kabullenişi vede islam dinini farslardan öğrenmesi ile
hala süregelmekte olan muazzam bir farsça kelime akını oldu türkçeye
hususen dini terimlerin hemen hemen hepsinin arapça olmayıp
farsça olması, en basitinden resule bile “peygamber” dememiz
bunun göstergesidir.

peki farslar araplardan dini öğrenirken neden kendi kelimelerini kullandılar
neden bir iranlı gidipte bir araptan islamiyeti öğrendikten sonra “salat”
demek yerine kendi öz dilindeki “namaz” kelimesini kullandı.
ve aynı şekilde orta asyadan gelmekte olan türkler iranlılardan bu dini ve
ibadeti öğrendikten sonra neden “dua” demek yerine “namaz” kelimesini seçtiler?

işte bu ve benzeri birçok örnektede görebileceğimiz gibi bununun altında milletimizin
“genetik açık” lığı söz konusu..

bunu sadece dil hususunda değil birçok kültürel mevzuda görmek mümkündür.
türk mutfağı zengindir ama bu zenginlikte dünyanın her yerinden bir lezzet söz konusudur.

türkler tarih boyunca toplayıcı bir millet olmanın faydalarını ve zenginliklerini yaşamıştır.
şimdi ise globalleşen dünyada bu toplayıcılığın ve buna olan genetik arzunun tatmini
internet ve medya ile gerçekleşmektedir.

ben bozulan türkçe diye düşünmüyorum değişim herzaman vardır vede olacaktır
bundan yıllar önce farsça bizim dilimizi nasıl değiştirdiyse sonra fransızca ve şimdide
amerikancanın etkisi altında bir keşmekeşliğe sürükleniyorsada
bu “dil” tarih boyunca zaten sürekli yoğurulmuştur.

mevzu halkın temayülüdür. bizlerin istek ve kullanım arzusudur dile bu yaşam
sürecinde yön verecek olan yegane etken.

tarihin acı bir sayfasına, iki müslüman vede türk devletin savaşına bakalım

bir tarafta istanbulun fatihi ve islam devletleri içinde yükselen değer osmanlı,

diğer tarafta osmanlı ve onun yükselişini hatta batılılaşmasından
rahatsızlık duyan safeviler,

iki devletin başındada bulunan “türk” liderler
biri yavuz sultan selim
diğeri şah ismail

bu iki guzide hükümdarın yönetim kabiliyetlerinden ziyade en güzel ve şirin
özellikleri ikisinin de şair olması..

peki hangi dilde yazıyorlar dersiniz? bizlerin öteki, farsi vede acem diye
sıfatlandırdığımız şah ismail türkçe şiir yazarken,

yine bizlerin “bizim” diye nitelediğimiz yuvuz sultanımız
farsça şiir yazmaktaydı.
elbette türkçe çok latif şiirleride vardır ama ekseriyetle fars dilinde
kaleme almıştır eserlerini..

burda tabiki yavuz sultanımın ana dili dışında başka bir dilde
( ki türkçe sanırım birçok osmanlı sultanının ana dili değildi)
şiir yazması ancak onun feraset ve kabiliyetini gösterir.

lakin çok daha başka birşeyi gösterirki oda bizlerin
her zaman “öteki” ne karşı bir merak bir sempati bir sevgi içinde olduğumuzdur..

bu gün evet dil değişiyor fakat bu dil hep değişiyordu zaten.

şayet bir yozlaşma mevzusu var ise bunu dilde değil gençliğin eğitiminde
ilgi ve alaka olarak gençliğe verilenlerde aramalıyız.

giden türkçe değil millettir.

hasılı kelam demek istediğim şudur efendim:

bu kısır döngüyü kırmak bizim kendi mirasımıza bir reddiyedir.
biz bu gün bu yüzyılda bu fena devirde yabancı hayranı olmadık ki azizim,
biz hep böyleydik.. ve hepde böyle olacağız..
tarihimiz, batıya olan iştiyaklı seferlerimiz,
doğuyu (geldiğimiz yeri, bizi) küçümsememiz..
farklı olana ilgi ve alaka ile bakmamızdır bizi biz yapan..

bu konu ile alakalı incelecek vede irdelenecek daha birçok
konu ve mevzu vardır “dil” bunlardan en barizi en canlısı
vede en etkilisidir.

burda akan bir dere söz konusu ve bunun ancak yönünü değiştirebilirsin
durdurmak diye bir mevzu söz konusu olamaz.
su çağlar akar ve dere yeniden yatağını bulur.
heder olan senin kurduğun sed olur.

keza TDK bunu bu yüzyılın ilk çeyreğinde denemeye koyuldu.
sonuç ortada.

elimizdeki veriyi nekadar iyi tanırsak sunacağımız çözümde o denli
verimli olur.
sorun tesbiti güzel lakin önerilen çözüm abesdir ..

vesselam …

şayet bir yozlaşma mevzusu var ise bunu dilde değil gençliğin eğitiminde
ilgi ve alaka olarak gençliğe verilenlerde aramalıyız.

harf devrimi ve diğer değişim zorlamaları ile geçmişi unutturulan, geçmişinden utandırılan bir toplumun genci, “yeni”ye “farklı”ya öykünmekte pekte haksız sayılmaz sanırım ..
hele bir de üzerine, gufte’nin de ifade ettiği gibi, yabancı sevgisi’de eklenince değişimin ve yozlaşmanın bu kadar hızlı cereyan etmesi kaçınılmaz olmuş ..

geçen haftalarda otobüste yan koltukta oturan, kılık kıyafetleri ve ellerindeki çantalardan maddi durumlarının yerinde olduğu anlaşılan anne kızın konuşmalarını duyunca durumun vahameti daha net göründü,
kız en fazla 4 yaşındaydı, annesi de 25 yaşlarındadır sanırım,
o garip reklamlardan fırlamışlardı sanki, kamera şakası olsmasını umdum, ama değilmiş
diziler, insanlar, misafirleri ve kılık kıyafet hakkında konuşuyorlardı yanlış hatırlamıyorsam, kullandıkları kelimeler -tabi kelime diyebilirsek- ve sesleri içler acısıydı ..

hani arkadaş gurupları içinde bu şekilde konuşmaların olabilirliğini bir noktaya kadar anlayabiliyorum, sigara içen arkadaşlarına kendisini kanıtlamak için sigara tiryakisi olan çocuklar gibi, ama “ilk öğretmen”in bu kadar kendini kaybetmiş olması ..

özenmek, beğenmek, farklı olma isteği, dikkat çekme isteği; yenilenmenin, gelişiminin itici güçlerinden.
onlar olmazsa ilerlemek için ihtiyaç duyduğu motivasyonu sağlamakta zorlanır insan, yerinde sayar, evet doğrudur,

evet bir devrin kapanıp yenisinin açılmasına vesile olan o mübarek farsça yazmış çoğu şiirini,
ama aldığı yeni kelimlerle şiir yazmış, sanat icra etmiş, kendisini geliştirmiş, zenginleşmiş,
şimdi ise, cümle haline bile gelemeyen kelime müsveddeleri “geyik muhabbeti kültürü”nü geliştirmek için, bir “adam sen de”cilik oyunu içinde kaybolmak için kullanılıyorlar ..

ve boyumdan büyük bir yorum yapayım;
hepimizin malumu Kur’an-ı Kerim’in mucizelerinden birisi dilindeki, üslubundaki, anlatımındaki mükemmellik,
ve bu sadece devrin araplarına kendisini kanıtlamak için böyledir diye yorumlanacak kadar basit bir mucize olmamalı,
bizim zamanımıza ve bizden sonraya da hitap ediyor kitabımız. bize neyi nasıl yapacağımızı öğretirken kullandığı dille, anlatımla; bizim de seçeceğimiz kelimerin kuracağımız cümlelerin özelliklerini ifade ediyor dersek yanlış olmaz sanırım

ya üstadımıza ne demeli? mübareğin yazdığı risalelerdeki dil zenginliğine? türkçesi arapçası farsçası osmanlıcası, farklı farklı dilleriden bir sürü kelime var içlerinde, ama bir düzen içinde hepsi, bir ahengi var,
okuyan onu anlamasa bile zevk alıyor,
şimdiki yayvan kelimeler gibi tüylerini diken diken etmiyor insanın ..

hasılı kelam,
içi boş muhabbetlerin içi boş kelimeleri, sahiplerinin de içlerini boşaltıyor .. feverânımız bundandır ..
dediğiniz gibi eğitilmemiş bireyler; birey olamadıkları için, rüzgar nereden eserse o yöne savruluyor, dilini, kelimelerini, düşüncelerini, varlık gayelerini unutuyorlar ..

Rabbim farkında olanlardan eylesin ..