Ölüm var, ölüm!

Ölüm var, ölüm!

Halife Hârun Reşid,

Allah dostlarından

Behlül Dânâ hazretlerini

rahmetullahi aleyhima

çok sever,

(Nasîhatlarından)

hoşlanırdı.

Bir gün,

Onu yolda görüp;

El Behlül! Nicedir seninle

görüşmek istiyordum.

dedi.

Hazret-i Behlül

hiç oralı olmadı ve

Ben hiç istemiyordum!

dedi.

Hârun Reşit,

Bu cevaba kızmayıp;

Ey Behlül! Nasîhatına muhtâcım,

dedi.

Konuştukları yer,

(Saray ile Kabristan)

arasıydı.

Hazret-i Behlül,

Ona, bu ikisini gösterip;

Bir sarayına bak, bir de kabristana.

Bunlardan ibret almayan kişi,

başka neden alır ki?

dedi.

Ve ilave etti:

Yarın Allahın huzuruna çıkacak

ve hesaba çekileceksin.

Cevabın hazır mı?

Hârun Reşid

alacağını almıştı.

Hüzünlendi.

Ağladı ve

(Göz yaşlarıyla)