Necip Fazıl Kisakürek ve ölüm

– Her ağızda, her telde fanilik dırıltısı, Sonunda yek şarkı; tabutun gıcırtısı.

– Aşk korkuya peçedir, korku da aşka perde, ALLAH`tan nasıl korkmaz, insan Onu sever de.

– ALLAH dostu odur ki, nefsine tek pay biçmez; Kırk yıl bir ekşi ayran özler de onu içmez.

– Büyük randevu… Bilsem nerede, saat kaçta? Tabutumun tahtası, bilsem hangi ağaçta?

– Doğu derki Batıya, güneşi fethetsen de, Ruh gerçeği bendedir, madde yalanı sende

– Gecekondu yapısı, bir üfürüklük eser… Elbet beklenen rüzgar bir gün Kıbleden eser!

– Ölüm güzel şey budur perde arkasından haber Hiç güzel olmasaydı ölürmüydü peygamber.

– O demde ki, perdeler kalkar, perdeler iner, Azrail `hoş geldin!` diyebilmekte hüner.

– Kader, beyaz kağıda sütle yazılmış yazı; Elindeyse beyazdan, gelde sıyır beyazı!

– Eğer medeni olmak açmaksa bedeni, demekki hayvanlar senden daha medeni.

– Öleceğiz; müjdeler olsun, müjdeler olsun! Ölümü de öldüren Rabbe secdeler olsun!

– An oluyor bir garip duyguya varıyorum, Ben bu sefil dünyada acep ne arıyorum?

– Anladım işi, sanat ALLAH`ı aramakmış; Marifet bu, gerisi yalnız çelik-çomakmış.

– Surda bir gedik açtık mukaddes mi mukaddes Ey kahpe rüzgar artık ne yandan esersen es.