İbadet ve günah bir arada ise

Mü`min kişi haksız yere Allah`ın haram kıldığı bir cana kıymaz. Biz, buna hayat hakkına dokunmamak da diyebiliriz. Asırlar önce Kur`an, canlıların hayat hakkı olduğunu ve bu hakkın dokunulmazlığını gündeme getirmektedir. Ayetin bu kısmında geçen en-nefs kelimesi, `can taşıyan her canlı` yı kapsamına almaktadır. Yeşil, hayvan ve insan buradaki nefs kavramının kapsamına girmektedir. Haksız yere bir ağaca, ormanın bir canlısına, haksız yere bir hayvana ve yine haksız yere bir insana kıyılamaz, onun yaşam hakkına dokunulamaz. Bu ilkenin, hac esnasında Mescidi Haram`da tatbiki olarak öğrenimi ve eğitimi yapılmaktadır. Ağaçları gereksiz yere kesilen topraklarda nasıl heyelan oluyorsa, gereksiz yere hayvanları öldürülen yerlerde ekolojik denge bozuluyorsa, gereksiz yere öldürülen insanların olduğu insanlıkta da hem manevheyelan olmakta, hem de medendenge bozulmaktadır. İsrailoğullarına verilen kitapta ve Kur`an`da `bir cana kıymanın bütün insanlığı öldürme` ye, `bir canı kurtarmanın bütün insanlığı kurtarma` ya denk olduğu temel ilke olarak konmuş ve böylece hayat hakkının ne denli önemli olduğu belirtilmiştir (Maide 5/32). Ayette en büyük günah, şirk; ikinci sırada ise cana kıymak gelmektedir.
alıntı

insaallah isine yarar :gül:

“Nefislerinizi Öldürün” tabiri Kur’an-ı Kerim’de de geçen bir kavram. Ben geçen gün böyle bir ayeti görünce merak etmiştim. Elmalı tefsirinde geçen “nefislerinizi öldürünüz” bölümünü buraya aktarıyorum. Selam ve dua ile..

“””
54- Hani bir zamanlar Musa kavmine dedi ki; Ey kavmim cidden siz o buzağıyı put edinmekle kendi kendinize zulmettiniz, bari gelin Rabbinize tevbe ile dönün de nefislerinizi öldürün. Böyle yapmanız Bârî Teâlânız katında sizin için hayırlıdır, böylece tevbenizi kabul buyurdu. Gerçekten de o Tevvab ve Rahîm’dir.”
(Bakara Suresi/54)

Tevbe ve öldürme emrinin sorumluluğu Hz. Musa’ya ait bir vekillik tasarrufu, neticede meydana gelen düzelme de bizzat ilâhî bir ihsan olmuş oluyor. Ve furkan o zaman meydana gelmiş oluyor. Kavim ünvanı altında “Siz nefislerinize zulmettiniz.” deniliyor.. Bu da gösteriyor ki, nefse zulmetmek, ferdî nefisten ve kavmî nefisten daha umumî bir ifadedir. Şirkin zararı millete, milletin zararı da fertlere racîdir. Ve buzağıya tapma meselesi, Musa’nın kavmi içinde büyük bir bozulmaya ve karışıklığa sebep ol muş ve bu belanın temizlenmesi birtakım nefislerin ölmesini ve can kaybını gerektirmiştir.

“nefislerinizi öldürün” ifadesi mefhum olarak üç mânâya gelebilir.

Birincisi hakikat anlamı ki, herkesin kendi kendini öldürmesidir, yani intihar etmesidir. Lakin böyle olsa idi muhatap olarak kavim kalmaz veya ancak asîler kalırdı. Şu halde kastedilen mânâ bu değildir.

İkincisi, işin geleneksel gerçeğidir ki, esasen kardeş olan bir kavmin fertleri, haydi bakalım şimdi birbirinizi öldürünüz, demektir. Çoğunlukla tefsirciler bu mânâyı gözetmişlerdir. Tur’a giden Hz. Musa’nın arkasından Sâmirî, altından bir buzağı heykeli yapmış, onu bağırtmış ve Apis öküzüne tapan Mısırlılar ve diğer puta tapıcılar gibi, İsrailoğulları’nın bir kısmını, “İşte Musa bunu aramaya gitti.” diyerek ona taptırmış ve çok yakın bir zamanda bizzat şahit oldukları nimetlere karşı nankörlük yapıp bir bozgun ve karışıklık çıkarmış, kavmin diğer bir kısmı Hz. Harun ile beraber bu gidişi önleyememiş ve Hz. Musa’nın dönmesini beklemişlerdir.

O zamana kadar da bu karışıklık gittikçe yayılmış, Hz. Musa Tur’dan dönünce Furkan’ın hükmü ile hepsine birden “kendinize yazık ettiniz” diye hitap etmiş, hem buzağıya tapanlara, hem de ses çıkarmayıp bekleyenlere, bu günahlarından dolayı hemen tevbe etmelerini ve tevbe edenlerin, etmeyenleri derhal öldürmelerini emretmiş ve bu iç savaş Allah’ın izniyle zaferle sonuçlanmış. Bunun üzerine İsrailoğulları da hallerini ıslah edip uslanmışlar. İşte burada bu olay hatırlatılmıştır. Hikaye olunduğuna göre bu olayda ölenlerin sayısı yetmiş bine ulaşmıştır. Buna buyurulmayıp da buyurulması, hadisenin dahilî ve acıklı olduğuna ve nefse zulmetmenin mânâsına işarettir.

Üçüncüsü ise sırf mecazî olmasıdır ki, nefsinizi öldürünüz, yani günahınıza nedâmetle gam ve kederden canınızı çıkarın yahut şehvetlerden nefsinizi men etmekle riyazet (perhiz) ediniz. Size bu kötülükleri yaptıran, sizi şirke saptıran hep nefsanî isteklerdir. Tevbe de bunların kırılması ile faydalı olur ve ancak o zaman kabul edilir demektir. Bu te’vil de gözetilmiştir. Bu da güzeldir, fakat bir işarî mânâdır.
Bârî, yaratırken ayıpsız ve noksansız yaratan demektir, ki, “hâlîk”dan daha özeldir ve bunda ilk yaratılışı hatırlatma vardır.“””

@nimet06 169348 wrote:

HAK RAZI OLSUN derviş kardeş.Kanımca en doğrusu benim düşüncem de zaten buydu.fakat tabiki bunu yapabilmek çok zor birşey.Heleki şu zamanda.çoğu zaman nefsimize zulmetmek zorunda kalıyoruz.peki bu doğru bir şey midir?
aslında bu konuda kafam bayağı karışık durumda.kendim herzaman için Peygamber efendimiz zamanında yaşayan insanlara imrenmişimdir.O zaman HAK YOLUNA GİRMEK o kadar kolayken gerçi kıymetini bilemeyenler olmuştu.

RABBİM bizi HAK YOLUNDAN AYIRMASIN.Günahlarımızı kabul etsin.amin.

Amin elfi elfi Amin…

Peygamberlerin bile Allah’a sığındığı bir zamanda yaşıyoruz.Ama İnşAllah Risale-i Nur lardan hakkıyla istifade edebilirsek Sahabelerin yaşamına azami derecede yaklaşırız diye düşünüyorum. Rabbim Risale-i Nur’dan hakkıyla istifade edebilmeyi nasip eylesin..