İlim, amel, ihlâs.

Hazret-i Mevlânâ “kuddise sirruh”

devrinde Bedreddîn-i Tirmîzî adında biri

vardır ki, “Simyâ ilmi” ile uğraşır.

Yâni “Altın” yapar.

Bir ara “Mevlânâ” adını işitir,

ziyâret etmek ister.

Mevlânâ hazretleri;

ertesi gün, o kimsenin evine varır.

O sırada adam, “Altın” yapmakla

uğraşmaktadır.

Hazret-i Mevlânâ’yı görünce;

Buyurun efendim, der.

İltifat eder.

Ancak kalbinde meslek îcâbı

biraz “Gurûr” vardır.

Hazret-i Mevlânâ,

Yerde “Paslı demir” görüp eline alır.

Evirir, çevirir.

Paslı demir,

Onun elinde “Altın”a çevrilir.

O, hayretler içinde “Bu nasıl oldu?”

diye düşünürken;

büyük Velî,

Bu kolay, zor olan başka şeydir,

buyurur.

O merakla sorar:

Zor olan nedir ki efendim?

Buyurur ki:

İlim, amel, ihlâs.

Bu üçüne kavuş ki,

“Simyâ” budur esas.

Alıntı…