Sen dünyanın yusufu değil misin?

Ey ruh aleminden gelen nadir garip! Bu diyarda nasılsın, ne
haldesin? Ey değerli varlık, ey Hak devletinin nedimi! Ezelî mahmurlukla
nicesin?

Padişahlar padişahından ayrı düştüğün için çok kederlisin;
bu ayrılık acılarına nasıl katlanıyorsun, zamanını nasıl geçiriyorsun? Ey
mutluluk, ey manevî saadet gülü! Seni hırpalayan, yaralayan dünya dikenleri
arasında ne yapıyorsun?

Sen, öyle üstün bir varlıksın ki, dünyaya hayat veren güneş
bile sana; “Sensiz içime ateş düşmüştür, yanıyorum!” diye seslenmede!
Bağlar, bahçeler, çiçeklerle dolu çayırlar da herşeyi sende bulmakta ve sana;
“Ey bahar; nasılsın?” demedeler!

Bütün canların hayatı sensin. Böyle olduğu halde, neden
şekle, maddeye bağlanıp kalmışsın? Gönüllerin kararı, huzuru seninle olduğu
halde, sen, neden böyle kararsızsın?

Her düğünün, derneğin canı sensin; iki dünyanın da düğünü,
derneği sensin! Böyle olduğu halde, kendin neden yaslısın, matemler içindesin;
aklın şaşıp kalıyor!

Sen, dünyanın Yusufu değil misin? Sana bir sorum var:
“Sen, kendi isteğinle neye kendini kuyuya atıyorsun, neden kendini zindana
sokuyorsun?”

Ey yücelik göğü; neden maviler giyinmişsin? Ey mana güneşi;
nurlar saçan bu dönüşünle nicesin?