Zeliha’yı zevceliğe kabul ediyor musun?

Baş tacı annelerimizle ilgili yaşanmış bir hikaye:

Henüz çok gençken kocasını kaybetmiş,ondan kalan tek oğlunu yetiştirmek için dişini tırnağına takarak çalışmıştı.Onu kimseye muhtac etmeden okutabilmekti arzusu.Bu hayallerle geçirdi günlerini.Gençti,güzeldi ama geri çevirmişti evlenme tekliflerini;oğlunu yaban ellere vermemek istiyordu.Başkalarına çamaşır yıkadı,temizlik yaptı,oğlunu hiçbir şeye muhtaç etmedi.Oğlu okuyacaktı,mesleğini eline alınca artık kalan ömrünü yavrusunun yanında geçirecekti.Bu hayallerle geçti yıllar,bu hayallerle bitti yıllar…Nihayet oğlu hukuk okudu,hakimlik görevine başladı.Anne sevincinden yere göğe sığamıyordu.Sıra oğluna layık kız bulmaya geldi,bunuda bulunca artık gözleri arkada kalmayacaktı.Tam istediği gibi bir kız buldu.Dışını görüyor,içinden haberi yoktu.Seviyordu gelinini,öz evladı gibi.Bir an önce düğün olmasını istiyordu.Sanki kendi evlenecekti.Bir an önce taşınmak istiyordu yeni evlerine;artık bir köşeye oturup torunlarını sevecek,geçmiş tatlı bir hatıra olacaktı.Nikah gününe bir ay kalmıştı,damat gelini alarak yeni evlerine yerleşecek,eşyaların yerlerini ayarlayıp ölçülerinin alacaktı.Bütün eşyaların yerleri ayarlanmış,tek tek güzel bir görüntü kazandırılmıştı.Bu sırada gelin kız nişanlısına dönerek; “Cihan!Böyle güzel oldu ama şu çöp tenekesini nereye koyacağız?” Şaşırdı genç adam,hayret dolu sesle;
“Koskoca evde bir çöp tenekesini koyacak bir yer bulamıyor musun?Tezgahın altına koy!” “Yok yok, hiç olur mu?”
“Balkona koyarsın!”
“Orayada hiç uymaz!”
“Yahu çöp tenekesini bulacak yer bulamıyor musun?”
“Onu demiyorum canım,anneni diyorum anneni!”
Genç kızın ağzından çıkan cümleler genç adamın kalbine işlemiş,beynini döndürmüştü.Varlığında baş tacı olan annesi,kendisi için el kapılarında çalışan annesi demek bir çöp tenekesi yerine konuluyordu.Demek annesi bir çöp tenekesiydi.O çilekar ve fedakar kadını,canı gibi sevdiği annesini koskoca evde koyacak yer bulamıyordu hayat arkadaşı olacak kız da,anasına çöp tenekesi diyordu!Tek kelime konuşmadı,eve dönünce birşeyden bahsetmedi;zavallı anne gelinin kendi hakkında düşündüklerinden habersiz nasıl olduğunu soruyordu durmadan,onu övüyordu.Acı acı güldü bu durum karşısında genç adam.Nihayet nikah günü gelmişti.Bütün hazırlıklar bitmiş,arabalar nikah dairesinin yolunu mekan tutmuşlardı.Salon ağzına kadar doluydu.Dışarıya taşan davetli kulesinde heyecan kol geziyordu,yeni evlileri görebilmek için.Ve memur geline sordu:
“Kızım!Ahmet oğlu Cihan’ı zevceliğe kabul ediyor musun?”
“Evet,kabul ediyorum!”
“Peki oğlum sen,Zeynep kızı Zeliha’yı zevceliğe kabul ediyor musun?”
“Hayıııır!Etmiyorum!”
Salonu ayağa kaldırdı bu ses.Gözlerde hayret ifadesiyle herkez şok geçirmiş gibi erkeğe,Cihan’a bakıyorlardı.Memur şaşırmıştı:
“Peki,şimdiye kadar neredeydin?”
“Efendim!Babam beni küçük yaşlarda bırakıp vefat etti.Annem dışarılarda çalışarak gençliğini bana harcadı ve çalıştı,çabaladı.Giymedi giydirdi,yemedi yedirdi.Beni büyüttü,okutup adam etti.Annem benim yanımda oturacak,rahat edeceği zaman bu gördüğünüz gelin hanım annemi bir çöp tenekesi yerine koyarak evde onu koyacak yer bulamıyor.Annemi bir çöp tenekesi olarak görüyor ve istemiyor.Benim annemi istemeyen,ona o şekilde muamele yapan kadını ben de istemiyorum.Varsa annesine çöp tenekesi dedirtecek,buyursun gelini alsın!” Yerinden kalkarak annesini aldı,hayret ve gözyaşları arasında salondan çıktı.Bu olaydan sonra gelin kız evine döndü ve aradan 20 yıl geçmesine rağmen evlenememiş.

…alıntı…