15.Mektub – Leyle-i Kadr ( Kadir Gecesi )

On Beşinci Mektup’ta Üstad hazretleri velayet mesleğinde; velayeti kübraya mazhar olan sahabelerin tarzı ve terakkileriyle, velayeti suğra veya vusta dediğimiz velayetin tarzını ve terakkilerini mukayese etmektedir. Velayet; genel anlamda kulun Allah’a ve Allah’ın kula yakınlığı ve münasebetiyle ilgili bir yol ve nispettir. Bu yol ve nispetten meydana gelen bazı haller, müşahedeler ve Allah indinde namzet olunan manevi makamlara mazhariyetin temelidir.

Velayet iki ana kısma ayrılır.

1. Kulun Allah’a yakınlığı ve seyr-u sülukundan meydana gelen velayet ki; buna normal velayet denir. Bütün tasavvuf ve tarikat meslekleri ve salikleri bu velayete örnektir. Bu yolda terakki, makam ve füyuzat müridin veya salikin istidat, kabiliyet, mücahede ve kesbi ile yani çalışması ile ilgili ve alakalıdır. Dolayısıyla bu tarz velayette inkişaf etmek için sebepler, zamanlar, mürşit ve mürid ilişkileri, terbiyenin tarzı ve çalışma esas olup; gelişme ve terakki uzun zaman alır.

Bazen birkaç yıl, bazen de yıllarca ceht ve gayret göstermek icap eder. Ayrıca bu meslekte; engeller, berzahlar, perdeler ve vartalar da çoktur. Bazen de, yolda kalma ve acze düşüp geriye dönme söz konusudur. Yol müşkülatlı ve sıkıntılı olduğundan salik; teşvik ve sebat için keramet nevinden harika hallerle Cenab-ı Hak tarafından takviye edilir.

Çünkü normal velayetle gidenler makam-ı nazda oldukları için, iltifata, ikrama ve hediyelere ihtiyaç hissederler. Adeta çocukları yetiştirmek ve gelişmelerini sağlamak için, mürebbilerin onlarla münasebet ve alakaları gibi; tabir-i caizse Cenab-ı Hak da bu mesleğe süluk edenlerle bu anlamda münasebet ve alaka vesileleri yaratmaktadır.

Bu meslekte bütün mesele; kulun istidadına, iradesine, cehdine ve gayretine kaldığından, inkişaf ve terakki, herkese göre zaman ve füyuzat açısından farklılık göstermektedir.

2. Velayetin diğer kısmı ise; velayet-i kübradır. Bu, sahabe mesleğidir. Bu meslekte esas olan; Allah’ın kula yakınlığı sırrına mebni, zamansız ve mekansız olarak en mükemmel şekilde gelişme ve terakkiye namzet olmaktır. Diğer velayetteki berzahlar, engeller, vartalar bu meslekte fazla yoktur.

Çünkü, Allah’ın kula yakınlığının sırrında; kulun kabiliyeti, cehdi, engeller ve perdeler fazla önemli değildir. Terakki ve gelişme ani, def-i ve keskin olduğundan, tarikattaki seyr-u süluk esnasında, meşakkat ve çileler bu meslekte olmadığından; bu meslek sahibinin keramet nevinden ilgiye ve iltifata fazla ihtiyacı olmaz.Zira bu mesleğin salikleri makam-ı niyazdadır.

İşte bu iki meslek arasındaki farka Üstadımız, leyle-i kadri idrak etmeyi örnek olarak vermektedir. Yani normal velayetle gidenler; bedenler ve cisimler gibi, seyr-u sülukleri zamanla ve mekanla kayıtlı olduğundan, cisim itibarıyla leyle-i kadri idrak etmek için bir yıl bekleme ve yaşama ihtiyacı vardır. Bir yıl sonra kadir gecesi gelse dahi, bu gece geçen yılın değil, yeni yılın kadir gecesidir. Yani tam aynı geceye mazhariyet söz konusu olamıyor. Çünkü cisim itibarıyla ancak ileriyi yaşamak mümkündür. Maziye geçmek mümkün değildir.

Fakat sahabe mesleği ise; insandaki ruh gibidir. Ruh zamanla ve mekanla mukayyet olmadığından, tezkiye edilirse; bulunduğu cisimden ve zamandan sıyrılır, mazi ve müstakbeli, aynen ve tamamen olduğu gibi yaşayabilir. Demek ki beden gibi bir yıl beklemeden, ruh kanatlarını açar zamanları ve mekanları ihata edebilir.

Allah’ın kula yakınlığı sırrı inkişaf ediyor. Bir anda manevi terakkileri, füyuzatları ve kametleri kemale eriyor. Bir anda, sahabeler ilimde, ibadette, ahlakta, idarede vs. gibi hallerde, kemalatı yakalayıp, medeni milletlere Üstad olabilecek liyakate geliyorlar. Yani bütün evliyaların kavuşamayacağı ve layık olamayacakları makam ve kemalata, o sahabeler bir anda liyakat kesbediyorlar.

İşte normal velayette; bir yıl bekleyip kadir gecesinden liyakate göre istifade etme imkanı; sahabelerde bir yıl beklemeden, azami derecede gecenin füyuzatından istifade bir anda oluyor.

Buna bir basit misal de biz verelim: Zengin olmanın iki yolu vardır;

1. Çalışarak ve gayret göstererek epey müddet sonra bazı servet ve imkana sahip olmaktır. Bu tarz normal bir yol olup, velayete örnektir.

2. Bir padişahın bir zavallı insana, ömür boyu çalışsa kazanamayacağı sevet ve imkanı bir anda ona bahşetmesi ve hediye vermesidir. Bu ise; sahabe mesleği dediğimiz velayeti kübraya misaldir.

İşte velayet-i kübra: Allah’ın kula olan yakınlığına, Cenab-ı Hakkın ezeli ve ebedi olan ve hiçbir mani, engel ve arıza kabul etmeyen, şuunatı ilahiyenin bir nevi vasıtasız olarak tecellisi ve inkişafı sırrına bakmaktadır.

sorularlarisale