Gafletten uyanmak için

Gördü ki Mevlânâ’nın yanında kitaplar var
Onları göstererek sordu ki: “Nedir onlar?”

Arz etti ki: “Babamın yazdığı kitaplardır
Hepsi de inci gibi kıymette bî-bahâdır.”

Şems onları isteyip aldı kendi eline
Ve kaldırıp hepsini attı suyun içine.

Mevlânâ çok üzülüp dedi: “Eyvâh pederden
Kalan kitaplarımın tamamı gitti elden.”

Lâkin Şems-i Tebrîzî elini uzatarak
Çıkardı herbirini hem de kuru olarak.

Mevlânâ görünce de ondan bu kerâmeti
Daha da sağlam oldu ona teslîmiyeti.

Öyle ki sarsılmaz bir kale gibi oldu tam
Sohbetine daha çok aşk ile etti devam.

Evlâdı Sultan Veled der ki: “Şems-i Tebrîzî
Ansızın gelip gördü bir gün pederimizi.

Öyle ki babam onun dururken huzûrunda
Yok olmuştu gölgesi o velînin nûrunda.

Önce herkes babama tâbi iken bu sefer
Babam Şems’e uydu ve oldu onda cansiper.

Şems ona anlattıkça Allah’ın sevgisinden
Babam şevkle dinleyip geçerdi kendisinden.

Bu şekilde aylarca devam etti bu sohbet
Çok yüksek makamlara erdi babam nihâyet.”

Şems-i Tebrîzî ile Mevlânâ hazretleri
Sohbet ediyorlardı geceleri ekserî.

Yine bir gün gecenin bir mehtaplı ânında
Sohbet ediyorlarken medresenin damında

Baktı Şems-i Tebrîzî etrafına birazcık
Buyurdu: “Hiç bir evde görünmüyor az ışık

Ölü gibi gafletle uyuyor bu kimseler
Keşki kalkıp Allah’a ibâdet eyleseler

Zirâ kim az sıkıntı çeker ise bu günde
Görmez fazla ızdırap yarın mahşer gününde.”

O böyle söyleyince hazret-i Mevlânâ da
Ellerini kaldırıp duâ etti o anda.

Dedi: “Şems-i Tebrîzî hürmetine İlâhî
Uyandır ölü gibi yatan bu ahâlîyi.”

Mevlânâ hazretleri edince böyle duâ
Başladı gök yüzünde bulutlar toplanmağa.

Şimşek çakıp kuvvetle gök gürledi peşinden
Uyandı şehir halkı bu gök gürlemesinden.

Civardaki evlerden sesler yükseliyordu
Herkes korkularından “Allah Allah” diyordu.

Hazret-i Şems buyurdu: “Nasıl şimdi insanlar
Bu yalancı uykudan bu sesle uyandılar

Hakîkî uykudan da uyanmaları için
Teveccühü gerekir bir veliyy-i kâmilin