Hapishanedeki Dayıma Maektub-1(2.Lem’a)

Bismillahirrahmanirrahim…..

Allahın selamı,rahmeti ve bereketi üzerine ve üzerimize olsun.
Dayı sana tavsiyem (Orada saten vaktin boldur.) bu yazacağım mektubu tane tane okuyaraktan anlamaya çalışmandır.Bu mektubu,neden yazmaya ihtiyaç duydum,onu söyliyeyim ilk olarak.O dört duvar
arasında dayanmak,sabretmek zor olduğu gibi o zorluğun sonunda ne büyük
mükafatların olduğunu,o hastalıklara ve musibetlere karşı ‘Ah bu neden böyle
oldu?Neden bana geldi?’gibi sözler söylemek hiçbir şekilde hakkımız
değil.Burada o musibetlere karşı oflanmak,puflanmak değil mükafatlarını düşünüp
şükretmemizdir…Ve oflanmaya da, puflanmaya da hakkımızın olmadığını
anlatacağım.İnşallah…Dayıcığım sana Hz.Eyub(a.s)’ın bilirsin bir meşhur kıssası
var,bu kıssadan başlıyacağız ve bu kıssadan büyük dersler çıkaracağız…

(Kısaca Şöyle: Hz.Eyub(a.s) pek çok yaralar
ve bereler içinde kalıyor…Tam bir sabır ile o hastalığa o müsbete karşı
dayanıyor…Üzerinde ki o musibetin kalkmaı için hiçbir sabırsızlık
göstermiyor…Ta ki : o yaralarından doğan kutlar kalbine ve diline ulaşıncaya
kadar…Kalbine ve diline zarar veren o hastalığın üzerinden kalkması için bu
sefer Allah’a yalvarıyor.Ve diyor ki: ‘‘Ya Rab!Zarar(yani o musibet,hastalık)
bana dokundu.Dilim zikrime,kalbim kulluğuma zarar veriyor’’demiş.Peki neden
sabır göstermedi?Çünki: kulluğunu tam yerine getirememek korkusuyla Allah’a
sığınıyor.Bu yalvarışı kötü niyetsiz ve safi oduğundan , Allah dünyada duasını
büyük bir mukafatla kabul etmiş.) İşte bu kıssada ki Hz.Eyub(a.s)’ın şu
münacatı : ‘‘Ya Rab!Zarar(yani o musibet,hastalık) bana dokundu.Dilim
zikrime,kalbim kulluğuma zarar veriyor’’ Kur’an da bir ayet olarak bahsedilmektedir…İşte
büyük bir evliya olan,belki bilirsin,Bediüzzaman Said Nursi Hazretleri bu
ayetden anladığı ya da kalbine anlatıldığı o manaları bir mübarek kitabında
yazmış…Bende oradan istifade ile o manaları sana sade bir şekilde söylemeye
çalışacağım………