Anlamıyoruz kaybetmeden hiçbir şeyin kıymetini. Eksiliyoruz kendimizden…

Anlamıyoruz ; kaybetmeden hiçbir şeyin kıymetini

Çünkü sahip olamadıklarımız kaplıyor ihtiyaç listemizi

Mevcut güzelliklerin farkına varmadan,olmayanlara özlem duyuyoruz bir nevi

Anlamıyoruz; elimizdekilerin değerini

Göz önündeyken mutluluğunu hissetmediklerimiz,

Yokluklarıyla gösteriyorlar hayatımıza ne çok anlam yüklediklerini

Olmazsa olmazlarımızı bile unutuyoruz , öyle ki

Unutuyoruz; kimliğimizi , gayemizi

Unutuyoruz; Hatemül Enbiya’nın kişiliğini

Eksiliyoruz kendimizden

Şükür eksik bizde her dem

Unutuyoruz; övülmüş zatın hayatını

Unutuyoruz; o ibret dolu yaşamı

Hakkını veremiyoruz islamın

Kavrayamıyoruz davanın bilincini

Hissedemiyoruz derinliğini

Yaşayamıyoruz gerektirdiği gibi

Benzemiyoruz hiç ashabı kehfe

Yanmıyoruz onlar gibi,geçmişi unutuyoruz

Kopuyoruz zikrimizden

Nefse uyuyoruz , geleceği unutuyoruz

Yarım bırakıyoruz hayırları , mücadeleyi unutuyoruz

Bağlanıyoruz benliğe , bizliği unutuyoruz

Unutuyoruz can verenleri

Unutuyoruz bu yolda çile çekenleri

Görmüyoruz kanıyla bedel ödeyenleri

Yabancılaşıyoruz gün geçtikçe çevremize

Kardeşliğimizi unutuyoruz!!

Tüm alem hayranken O’na

Ve dünya aydınlanırken bu Nurla

Muhammed Ümmeti olduğumuzu unutuyoruz

Mükemmel bir dinle şereflenmişken

Şükrü edayı unutuyoruz

Bilmiyoruz; kalan ömrümüzün son kaç dakikasını tüketiyoruz?

Ruhla – beden misali yakınken yaşamla – ölüm , daha kaç adım hakkı
tanıyacak hayat bize ?

İşte bu mesafede yakınız ebediyete

Ben zindan , can kafes , hayat kelepçe

Nasılsa bir gün son bulur gerekçe

Sabırla tecelli eder esaret

Düşün , hesap et , zikret

Ne zaman biter bu mahkumiyet ?

Daha kaç nefes uzağımda gizli şehadet

Alıntıdır….