Ebû zerr-i gıfârî (r.a.)

Peygamber Efendimizin (a.s.m.) en yakın Sahabîlerindendir. Ashabın arasında zühd ve takva sahibi bir kişi olarak tanınmıştır.

Resulullahın (a.s.m.) vefatından sonra Şam’a yerleşen Ebû Zer, kendisine tahsis edilen dört bin dinar maaşın pek azını harcar, gerisini fakirlere verirdi. Ailesi için gerekli olan nafakadan fazla mal biriktirmenin doğru olmadığını söyler, bu fikri zengin olanlara karşı cesaretle müdafaa ederdi. O sıralar Şam valisi olan Hz. Muâviye’nin sultanlar gibi gösterişli yaşayışını tenkit etmiş, bunun israf ve sünnete aykırı olduğunu söylemişti. Onun bu sözleri halk üzerinde tesir edince Muâviye bu durumu Halîfe Hz. Osman’a şikayet etti. Halîfe, Ebû Zer’i Mekke yolu üzerindeki Rebeze köyüne gönderdi. Hz. Ebû Zer, bu köyde yalnız başına vefat etti. Peygamber Efendimiz (a.s.m.) onun hakkında “Allah Ebû Zer’e rahmet buyursun, o tek başına yaşar, tek başına ölür ve tek başına haşrolur” buyurmuştur. Ebû Zer (r.a.) 281 hadis rivayet etmiştir.