Fuad (bediüzzaman’ın yeğeni)

Üstad Bediüzzaman’ın kardeşi Abdülmecid’in (bk. Abdülmecid maddesi) oğludur. Yüksek tahsilini sürdürürken vefat eden Fuad’ın 1944 yılı kış mevsiminde vefat haberini alan babası, “Fuadiye” adını verdiği eserinde acısını şöyle kaleme dökmüştü:

Ey mezarcı! Göm beni de şu Fuad’ın kabrine
Firkatın dayanmaz vallahi asla kahrine.
Katılsın zerratımız, alem-i berzahta keza,
Sarılsın birbiriyle ruhlar, ilayevmi’l-ceza.
Ey mezarcı! Cebeci’de bana da kaz bir mezar,
Olalım ünlü Fuad’ın komşusu leyl ü nehar.

Risale-i Nur’un yayılması için çok büyük hizmet ettiği, hem de vefat ettiği hususları Üstad Bediüzzaman’ın şu ifadelerinde yer almaktadır:
“Bu hazin kışta ve elîm bir vaziyetimde gayet elîm iki vefat haberini aldım. Biri, hem âli mekteplerde birinciliği kazanan, hem Risale-i Nur’un hakikatlerini neşreden biraderzâdem merhum Fuad, ikincisi; hacca gidip sekerat içinde tavaf ederken, tavaf içinde vefat eden Âlime Hânım namındaki merhume hemşirem. Bu iki akrabamın ölümleri, İhtiyar Risalesinde yazılan merhum Abdurrahman’ın vefatı gibi beni ağlatırken, imanın nuruyla o mâsum Fuad, o saliha Hânım (Bediüzzaman’ın kızkardeşidir. Ayrıntılı bilgi için “Âlime Hânım” maddesine bakınız) insanlar yerinde meleklere, hûrilere arkadaş olduklarını ve bu dünyanın tehlike ve günahlarından kurtulduklarını mânen, kalben gördüm. O şiddetli hüzün yerinde büyük bir sevinç hissedip hem onları, hem Fuad’ın pederi kardeşim Abdülmecid’i, hem kendimi tebrik ederek Erhamürrahimîne teşekkür ettim. Bu iki merhumeye rahmet duası niyetiyle buraya yazıldı, kaydedildi.”