Vahyİn bİnbİr sesİ…

Sessizliğime ‘ses’ verene dua ile… Bismillah… Seninle bozar varlığım sessizliğini ve ses senden başlar varılacak sonsuzluğa… Uzun bir yoldur bu yol, uzun bir yoldur giden her yolcu… İbrahim’in kuşları alışmıştır İbrahim’in yokluğuna, çünkü bilirler ki İbrahim alışmışlığın dışındaki sesi aramaktadır. Kuşların sesi kesilse de, İbrahim kuşların sessizliğinde asıl sesin sahibi ile buluşmuştur.. … Fatiha kendini okuyanının sesiyle bilmiştir. Okuyan ise sesine dokunan Fatiha ile kendini bildirmiştir. Müstakim bir yolculuğun sınırlarına bürünmüştür ses…Her yolcu yolunda seslenir Fatiha’ya…Fatiha her yolcuda bir kez daha dirilmiştir.Diriltmiştir. Yusuf, sessizliğiyle seslenmiştir, sessizliğin içindeki her sesi işitene… Ses sessizlikte de gizlidir. Yusuf’ça güzelliğin sesi, derinlikte bilinir. Zordur ama imkansız değildir. Namaz,,oruç ve zekatta sessizce devam eder yolculuklarına… Ama kararlıdır her biri, yolun sonundaki Ses’e ulaşmaya. Gemimiz su almıştır, Musa’nın sesine bürünüp sormuşuzdur sorumuzu ve Hızır’ın cevap hakkı doğmuştur. Her şerde hayrın sesi yükselebileceğini, hayırsız gibi duyulan seslerde bulmuşuzdur. Pişmanlık sesi, af sesi, dua sesi hatırlatır bize bir anda kimsesizliğimizi ve kimdir kimsesizlerin kim’ses’i? Avuçlarıma alıp o sesi (hangi sesi?) Avuçlarım arasına dökülen su sesi,rahmet sesi,merhamet sesi, hac sesi,namaz sesi,gıybet sesi,infak sesi,nifak sesi,mahcubiyet sesi,dua sesi,İbrahim’in kuşlarının sesi,Musa’nın(a.s.) asasının sesi,rüzgar sesi,uykumuzun sesi, Efendimiz’in(sav) tebessüm sesi.. Duyabilirsen bu sesler ‘Vahyin Binbir Ses’lerindendi… Duyan biriyle tanışmıştım ben, hiç tereddütsüz hediye etti Vahyin hayatına dokunan seslerini… Gözlerinden duyulan seslerle öyle ıslanmıştı ki sözleri… Duymamak elde değildi. Nereye gittiğini sorduğumda işaret parmağıyla zirveyi gösterdi, sonra sessizce gitti. ‘’Vahyin Binbir Sesi” ile baş başa bırakmıştı beni…Tırmandığı yerlerde onun gözünden sesleri duymak güzeldi… Ayetlerin yüzüne yansıyan tebessümlerinin fotoğraflarıyla oluşturmuş olduğu bu albümün her karesinde bir kez daha dağa tırmanmayı ve her sayfa da kendimle yine,yeni(den) tanışmayı öğrendim. Sıcacık bir kalp doku(n)du yeni(den)… Hiç üşümedim. Dedim ki sonra; ‘‘yoluna düşen her ses onu Vahyin sesiyle örterek uyandırmıştır & her sesi Vahyin sesi ile örterek uyandırmıştır Senai Demirci… ‘Kardeşçe’ teklifsiz.’Hercaice’ tekniksiz yazan ağabeyime ‘Evlatça’ teklifsiz.’Hercaice’ tekniksiz sayısızca selam…

Mihrican Keskin