Allah için sevmek ..

Allah için sevmek ..

İnsanlara ilk bakışta SEVMEK kolaymış gibi geliyor. Hatta sevdiğini zanneden insanlar sevgilerinin KALİTESİNİ incelediğinde gerçekten Allah için sevmenin çok zor olduğunu fark ediyor. Çünkü Allah için sevebilmek için insanın gönlünde haset, gurur, kibir gibi duyguların olmaması gerekir. Allahu Teala’ya tevekkül edebilmeyi, her şeyin sahibi Allah olduğunun ve insanlara her türlü güzelliğin Allah tarafından verildiğinin şuurunda olması gerekir, yani bir insan ilimde, kariyerde, ya da çeşitli güzelliklere ve zenginliklere sahipse “Allahu Teala o kuluna kendi hazinesinden ikram etmiştir” gibi düşünce ve duygu zenginliklerine sahip olması gerekir.

Tabii ki her konuda olduğu gibi bu konuda da liderimiz peygamberimiz Muhammed-i Musatfa SAV in hayatına baktığımızda asr-ı saadette yaşayan mübarek sahabesinin hayatlarını incelediğimizde ve yine mübarek şeyh efendilerimizin ve sultanlarımızın ve şu anda da gönül sultanımızın hayatını inceleyerek onların sevgisiyle kendi sevgilerimizi karşılaştırdığımızda, kritik analitiğini yaptığımızda, Allah sevgisini ne kadar bilip bilmediğimiz ortaya çıkar. Bu mukayese de bizim durumumuzu ortaya koyar.

Allah için sevmenin mükafatını büyüklerimiz şöyle buyururlar. Allah için birbirini sevenler mahşerin o zorlu anında nurdan mimberlere oturtulacaklar ve mahşer halkı bizim şimdi gökteki yıldızları seyrettiğimiz gibi onları seyredecek ve soracaklar. “Bunlar ne amel işlediler de bu mimberlere oturdular?” Yüce Rabbimiz de “Onlar benim için menfaatsiz birbirlerini seven kullarımdır” diye buyuracak.Rabbim cümlemize az bilinen ama çok sevaplı bu ibadeti uygulamayı ve yaşamayı nasip etsin.

Allah’ın dostluğunu kazanmayı ve Allah için sevmeyi başarmış mübarek kullarının hayatını incelediğimizde acizane benim fikrim; bu sevgilerinin en bariz tecellilerinin merhamet ve cömertlik olarak ortaya çıktığını görüyoruz.

Mesela Hz.Ebu Bekir Sıddık (r.a.): “Rabbim benim cüssemi öyle büyüt, öyle büyüt ki, cehennemi ben kaplayayım, benden başka kimse yanmasın.” Buyurmuştur

. Yine bir başka sahabe örneğinde ölmek üzere olan bir mübarek sahabiye çok az bir su sunulduğunda yanındaki ölmek üzere olan başka bir kardeşine ikram edilmesini istemiş. Bize büyüklerimizin tasavvufta da öğrettikleri diğerbenlikte olmayı onların hayatında çok güzel uyguladıklarını, yaşadıklarını görüyoruz. Birbirlerini Allah için çok sevdiklerinden dolayı ensar hicret eden muhacirle kendilerinin olan her şeylerini onlarla paylaşmışlardır.

Başka bir sahabe tablosunda peygamber sevgisini nasıl yaşadıklarını görüyoruz. Uhud savaşında peygamber efendimizin vefat haberi yayılınca sahabeden bir mübarek hanım koşarak Uhud meydanına geliyor. “Rasulullah nerede, Rasulullah nerede!” diye büyük acı içinde Rasulullah’ı ararken yerde şehit olarak yatan eşini, kardeşini, oğlunu geçerek Rasulullah’ı arıyor. Onun yaşadığını görünce dünyalar onun oluyor.

“Anam, babam, canım sana feda” diyerek rahatladıktan sonra vefat eden yakınlarını bir devenin üzerine koyarak götürmeye çalışırken devenin hareket etmediğini gören Rasullullah sorar:

“Bunlar ne niyetle çıkmışlardı?” Mübarek hanım sahabi de:”Allah rızası için şehit olmak niyetiyle” deyince,

“O zaman onları burada bırak” diye buyurmuşlar. Şu anda ,Uhud’daki şehitler kabristanına defnedilmişler. Bu mübarek hanım sahabenin yerine sadece 5 dakika kendimizi koyarak sevgimizin muhasebesini yaparsak, acaba sevgimiz ne durumda? Gerçekten ümmet-i Muhammed’in bugün de bu sevgiye, bu dayanışma ve paylaşıma, bu şekilde bu mutluluğa çok ihtiyacı vardır.

Peygamber efendimiz SAV buyurmuşlar ki: “Beni annenizden, babanızdan, kendi nefsinizden de çok sevmedikçe iman etmiş sayılmazsınız.” Başka bir hadis-i şerifinde de mübarek Peygamber efendimiz buyururmuşlar ki: “Canım kudret elinde olan Allah’a yemin ederim ki; sizler iman etmedikçe cennete giremezsiniz. Birbirinizi sevmedikçe de iman etmiş olmazsınız.”

Bizler bu ihtara muhatabız. Gerçekten imanımızın durumu nasıl? Gerçekten peygamber efendimizin buyurduğu gibi sevebiliyor muyuz?

alinti