Batıl inançlar üzerine

Koltuk tamiri için gittiğim marangozda, eski bir arkadaşı­ma rastlıyorum.
Yıllardır birbirimizi görmemişiz. Lâf arasında;

— Hayrola yahu, diyorum. Seni öldü zannettim.
Yüzü bir anda sapsarı oluyor ve hemen yanında duran bir ahşap parçasına vururken:

— Şeytan kulağına kurşun, diyor. Bu ne biçim lâf birader? Daha ellisine varmadan, ölüm lâfını ağzına almak da ne oluyor?

Bir kereyle yetinmemiş olacak ki, parmağının tersiyle tek­rar aynı ahşaba dokunuyor.

— Tık, tık, tık, Şeytan kulağına kurşun.
Dükkân sahibi olan marangoz, konuşulanlardan habersiz. Çırağına sesleniyor:

— Dursuuun! Beyefendinin parmağıyla vurduğu ahşabı buraya getir de, bu gün ölen o delikanlının tabutunu hazırla­yalım.

Arkadaşımın aynı tahtaya üçüncü defa vurmak üzere kal­kan eli, havada asılı kalmış.

Dükkândaki radyodan bir şarkı yükseliyor: “Ellerim böyle boş, boş mu kalacaktı?..”
ALINTI