Güncel Dersimiz:Şeytanın Korku Damarından Yaklaşması..

1/ Korku duygusu insana ne için verilmiştir?

Korku hissi insana hayatını muhafaza etmek için verilmiştir.
Korku hissi insanda olmazsa ;eline bıçağı vurabilir.5 katlı apartmanda atlayabilir.gerisini siz düşününüz.korku hissi olmayınca neler olur,neler.

değil mi?

2/ Bu his nasıl hayatı tahrip eder, zorlaştırır, azaplı bir hale sokar?

Yerinde kullanmayınca hayatı tahrip eder.Herşeyden korkunca hayat yaşanmaz olur.çok küçük ihtimallerden korkunca beal olur,azap olur.her an deprem olacak diye korkmak,her an başına bela gelecek diye beklemek.her an aç kalacaksın,diye düşünmek.tevekkülsüz yaşamak hayatı azaba çevirir.

Korkulacak şeylerden kendimizi muhafaza etmek için çekineceğiz.

gemide iken kendimizi suya atmayız.çünkü boğuluruz.böyle muhafaza edilecek.yoksa ben korkmam suya atarsa kendini,kefeni giyer.

ben korkmam diye aslanların olduğu eyre giderse…

birde hamam böceğinden korkmak,aman yatağıma gelir diye düşünerek,sabaha kadar yatmaz.işte korku böyle hayatı azaba çevirir.

ya ders yapmam.çünkü hükümetin adamları beni görür,işten atarlar demek,düşünmek.de insana zarar verir.

3/ Korku duygusunu dengede tutmak, şeytanın desiselerinden korunmak için nasıl bir yol izlemek gerekir?

Tedbirleri alarak,tevvekkül etmek.

4/ Avamın ve bilhassa ulemanın, şeytanın korku yönünde gelen desiselerine kapılmalarındaki sebep ne olabilir?

işten atılacağını ve hapse atılacağını düşünmekle kapılırlar.

Diğer bütün hasselerde olduğu gibi, korku hissinin de Allah cc rızası doğrultusunda kullanılması icab ediyor
yani Allahtan korkup kulluk vazifesine dikkat edilmesi gerekirken,
maalesef şu zamanda insanlardan, hor bakışlardan, dünyevi kayıplardan korkulup İslamın getirdikleri arka plana atılıyor
“namaz kılsam işten atılırmıyım?”
“derse gitsem hapse atılırmıyım?”
“bana ne gözle bakarlar? aşağılarlarmı?”
gibi vehimlerle hareket ediliyor yazık ki.
halbuki “ben kulum ve beni yaratanın gösterdiği istikamette gitmeliyim”
diyerek hareket eder ve
Rabbimizin rızasını kaybetmekten korkarsak, hiçbirşey bize ağır gelmez

yani Allah’tan cc korkmayanı herşey korkutur
ama Allah’tan hakkıyla korkan, herkese meydan okuyabilir, herşeye göğüs gerebilir

nitekim birçok ayet ve hadiste Allah cc korkusu takvanın en üst mertebesi olarak gösterilmekte ve ehemmiyeti vurgulanmaktadır

İnkar edenlere dünya hayatı süslü gösterildi. Onlar iman edenlerle alay etmektedirler. Allah’a karşı gelmekten sakınanlar ise, kıyamet günü bunların üstündedir. Allah dilediğine hesapsız rızık verir. (Bakara Suresi: 212)


“İnsanın havf ve muhabbeti halka teveccüh ettiği takdirde, havf bir bela, bir elem olur. Muhabbet bir musibet gibi olur. Zira o korktuğun adam, ya sana merhamet etmez veya senin istirhamlarını işitmez. Muhabbet ettiğin şahıs da ya seni tanımaz veya muhabbetine tenezzül etmez. Binaenaleyh, havfın ile muhabbetini dünya ve dünya insanlarından çevir. Fatır-ı Hakime tevcih et ki, havfın Onun merhamet kucağına-çocuğun anne kucağına kaçtığı gibi-leziz bir tezellül olsun. Muhabbetin de saadet-i ebediyeye vesile olsun. “ Mesnevi-i Nuriye

Allah insana verdiği her aza ve hassalara birçok hikmetler yüklemiş, onlarda birçok faydalar gözetmiştir. Bizim bildiğimiz ve bilmediğimiz o kadar çok hikmetler varki, hem emanetçisi olduğumuz azalarda hem de hislerimiz de. Kendi varlığımız dahi bütünüyle sonsuz hikmetlere binaen var edilmiş. Kainattaki herşeyle alakadar olduğumuz cihetle yaratılan mevcudat kadar varlığımızın hikmetleri vardır desek yeridir. Korku hissi de hislermiziden sadece bir histir. Hikmetlerinden en belirgini hıfzı hayat yani hayatı muhafaza etmektir. Dünya hayatında bu hissi canımızı koruma amaçlı kullaıyoruz genelde. Korkuyoruz yüksekten düşmemek için tedbir alıyoruz, arabayla kaza yaparsak diye emniyet kemeri takıyoruz, boğulmamak için yüzme öğreniyoruz ya da can simidi alıyoruz yanımıza. Kırmızı ışıkta geçmiyoruz. Bunlar ve benzerleri korku hissini müsbet manada kullandığımız haller. Bir de menfi olanı varki bu korkunun dünyadaki canımızı koruduğumuzu zannederken ebedi hayatımızı tehlikelere atabiliyoruz. Korku hissi hayatın muhafazası içn verilmiş lakin biz o hayatı sadece bu hayat olarak algılar isek o hissi yanlış kullanıyoruz demektir. Çünkü asıl hayat ahiret hayatımızdır. Ahiret hayatımızı tehlikeye atan şeylerden canımız pahasına dahi olsa korku duymamamız gerekir. Üstad hazretleri tarihimizde bunun en yakın misallerindendir. Ahiretini tehlikeye atacağını bildiği şeylerde hayatın muhafazası için verilmiş olan korkuyu zerre kadar hissetmemiş. “Ecel birdir, bana bir pasaport lazım ebedi hayata gitmek için” gibi sözlerle dik bir duruş sergilemiş. Eğer korkup böyle yapmamış olsa idi, dünyadaki hayatını muhafaza ederken ebedi hayatını muhafaza etmemiş olacaktı.

Dünyanın her yerinde dinimize düşman olanlar var. Okulllarımızda, evlerimizde, işyerlerimizde. Kimileri makamla, kimileri ailesiyle, kimileri hayatı ile tehdit edilip korkutuluyor. Dikkat edilmesi gereken, korkup vazgeçtiğimiz şeyler, geçici dünyamızı değil de ahiret hayatımızı tehlikeye sokuyor mu ona bakmamız gerekir. Dünyada ölüp ahirette dirileceğiz nihayetinde. Sonsuz bir azapla ebedi hayatı mahvetmekten daha beter birşey olabilir mi ?

evham ve korku aynı şeymidir?
aralarındaki fark nedir?

“..Yirmi Dokuzuncu Mektubun Altıncı Kısmını pederim, Fethi Bey, Hoca Abdurrahman ve diğer bir zat hazır iken, geçen Cuma okudum. Ben birkaç defa sırf kendi hesabıma mütalâa ettim. Okuyacak ve okunması icap edecek mahdut zevâtın da inşaallah istifadesine çalışacağım. Bu nurlu eserler hem okşamak, hem korkutmak gibi iki zıt tesiri hâizdir. İnsanlara bu iki vasıtadan birinin müessir olacağı da şüphesizdir. İşte bu hakikati göz önünde bulunduran şerâit-i imandaki esaslara müşabih bir tarzda, Kur’ân-ı Hakîmin tilmizlerini ve hâdimlerini hakikaten ikaz ediyor ve aldanmamaları için altı esası kendilerine bihakkın ders veriyorsunuz:

1 Hubb-u câh yerine, Allah’a imanın bir mânâsı olan rızâ-i İlâhî’yi;

2. Havf ve vehim yerine kadere imanı;

3. Hırs ve tamah yerine “Şüphesiz ki rızık veren, mutlak kudret ve kuvvet sahibi olan Allah’tır.” (Zâriyât Sûresi: 51:58.) âyet-i celilesi delâletiyle Kur’ân’a, kütüb-ü İlâhiyeye imanı;

4. Menfî milliyetçilik hissi yerine, bütün cin ve inse mürsel Nebiyy-i Efham (Sallâllahu Teâlâ Aleyhi ve Sellem) Efendimiz Hazretlerinin mesleğini, “Mü’minler kardeştirler.” (Hucurât Sûresi: 49:10.) ve “Allah’ın dinine ve Kur’ân’a hep birlikte sım sıkı sarılın; ayrılığa düşüp dağılmayın.” (Âl-i İmran Sûresi: 3:103.) gibi âyât-ı mübarekeyi derhatır ettirmek suretiyle Peygamberlere imanı;

5. Enâniyet yerine acze, noksanımızı itiraf ve Kur’ân’ın tereşşuhatının neşr ve muhafazası bâbında hissemize düşen hizmeti yapmak ve hizmetle mükellef olduğumuzu bilerek neticeyi hesaplamamak, yani bir nevi beşeriyetten çıkmak, kütüp ve suhuf-u enbiyayı inzâle vasıta olan melâikeye benzemek suretiyle meleklere imanı;

6. Tembellik ve tenperverlik yerine vazifedarlık, kudsî ve her saati birgün ibadet hükmüne geçecek kıymette olduğuna şüphe edilmemek lâzım gelen Kur’ânî hizmete vakit bırakmayacak hallere karşı, bu hizmetin ulviyetini dahi düşünerek, elden çıkmazdan evvel gözü dört açmayı, yani ölmezden evvel hayatın kadrini bilmek gibi, kat’î bir lisanla âhirete imanı delâleten, remzen, işâreten, sarahaten ders veriyorsunuz ve ikaz lütfunda bulunuyorsunuz… “ Barla Lahikası 83 (Hulûsi Beyin bir fıkrasından)

Birinci sözde bedevi arap çöllereinde seyahat eden adamın bir kabile reisin ismini almadığı için Daima titrer, daima dilencilik ederdi. Hem zelil, hem rezil oldu. Şeklinde tarif edilir. Şu sahranın Mâlik-i Ebedî’si ve Hâkim-i Ezelî’sinin ismini al. Tâ, bütün kâinatın dilenciliğinden ve her hâdisatın karşısında titremeden kurtulasın. buyurulur. Buradaki dilencilik ve titreme tabirleri Allahtan korkmadığı için her şeyden korkan bir insanın ruh halini resmediyor. Ancak dikkat edersek kainatın dilencisi diyor üstad yani insandaki korku duygusunu bütün kainatı içine alacak şekilde genişletiyor. Sadece hastalıktan korkar sadece namaz kılıyor diye işinden atılmaktan korkar veya yarın aç kalıp geçimini temin edememekten korkar demiyor. Çünkü insan kainatla alakadar bir varlık. İnsanı dünyanın öbür ucunda masum bir insana yapılan bir zulüm müteessir ettiği gibi ülkesindeki terör olayları da mütessir ediyor. Mahallesindeki komşusunun vefatı onu etkilediği gibi ailesindeki bir hastalıkta insanı üzüyor. Vücudumuzdaki yetmiş trilyon hücrenin sağlıklı çalışması bizi alakadar ettiği gibi dünyanın yörüngesinden çıkıp başka bir gezegene çarpıp çarpmamasıda bizi ilgilendiriyor. Geleceği düşünüp istikbal ve derdi maişet endişesiyle alakadar oluyoruz. Geçmişi düşünüp keşke şunu yapmasaydım düşünceleriyle oturup kalkıyoruz. Dolayısıyla zerrelerden kürelere ve yaşadığımız hadiselere kadar bunların hepsinin dizginlerinin Allahın elinde değilde haşa kendi kendine olduğunu düşündüğümüzde acaba 70 trilyon hücremden biri arızalanırda hastalanırmıyım veya ölürmüyüm, ya da acaba şu gezegenler dünyamıza çarparmı veya namaz kıldığım için çevrem tarafından kınanırmıyım memuriyetimden atılırmıyım gibi kainatla alakadarlıklarımız kadar korkular ruhumuzu sarar ve bizi huzursuz eder. Ancak inançlı bir insan bilir ki zerrekerden kürelere kadar her şeyin dizgini Allahın elinde ve o(cc) izin vermeden bütün dünya toplansa bana zarar veremez veya Allah bize bir zarar diledimi bütün dünya bir araya gelse bunu engelleyemez.

münevver-ül kalb bir âbidi, küre-i arz bomba olup patlasa, ihtimaldir ki, onu korkutmaz. Belki hârika bir kudret-i Samedaniyeyi, lezzetli bir hayret ile seyredecek. Fakat meşhur bir münevver-ül akıl denilen kalbsiz bir fâsık feylesof ise; gökte bir kuyruklu yıldızı görse, yerde titrer. “Acaba bu serseri yıldız Arzımıza çarpmasın mı?” der; evhama düşer. (Bir vakit böyle bir yıldızdan Amerika titredi. Çokları gece vakti hanelerini terkettiler.)

3/ Korku duygusunu dengede tutmak, şeytanın desiselerinden korunmak için nasıl bir yol izlemek gerekir?

hayatimizda ve ibadetlerimizi yerine getirirken icinde bulundugumuz ruh hali cok önemlidir. Yasantimizda Yüce Rabbimize olan imanimiz mi , onun azabindan duydugumuz korkularimiz mi yoksa onun engin merhametinden ümit etmek mi daha agir basiyor bir bakmali fiilerimizi ona göre sekilendirmeliyiz.Halk arasindada genelde yaygindir onu yapma o günah , sunu yapma o günah gibi
Ama sunu bilmek lazimki eger günah islememis bir topluluk olsaydi onu helak eder tekrar günah isleyen bir topluluk yaratirdim buyuran Rabbimizin ne kadar sefkatli , merhametli oldugunu bilmek ibadetlerimizi ve hareketlerimizi korku ve ümit hali icerisinde dengede tutmak gerekir.

Misalen bedenimizin saglikli oldugu zaman diliminde günaha daha cok meyletmek bakimindan korku hissinin daha baskin olmasi gerekirken , hasta oldugumuz bir zamanda ise ümit duygusu daha agir basar .

Her bir duygu birbirinin tamamlayicisi gibidir. Korku hisine tekabül eden histe ümit etmektir . Cogu zaman da derizya ALLAHIM bizi korktuklarimizdan emin umduklarimiza nail eyle (amin ) .

Seytanin desiselerine kapilmamak icin ise seytanin insana en cok hangi yollardan yaklastigini bilmemiz gerekir .Yine insanda bulunan hisler vasitasi ile seytan hem akla hem kalbe girecek yollari kollar .

Mesela öfke ,hased, hirs, sehvet, gurur gibi hislerimizden seytan daha cok faydalanir . Bu gibi hislerimizi kontrol altina almaliyiz ki onun kalbimize ve aklimiza atmak istedigi vesvese tohumlarinin yesermesine sebebiyet vermeyelim onu sevindirmeyelim .