3. Bölüm – 7. FASIL: Bilâl B. Rebah’ın İşkencelere Göğüs Germesi

Bilâl’in Allah Yolunda Çektiği Eziyetler

– Diğer müslümanlara gelince, onlara demirden yapılmış zırhlar giydirip, sonra da kendilerini güneş altına bırakırlardı. Akşam olduğunda elinde süngüsüyle Ebu Cehil onların yanına gelir, onlara küfreder ve yüzlerine tükürerek azarlardı. [1]

– Müşrikler, Bilâl’in boynuna ip takıp Mekke’nin sokaklarında gezdirirlerdi.[2]

– Hz. Bilâl, Benî Cumah kabilesinden olan bir kadının kölesiydi. Müşrikler onu kızgın kuma yatırarak Allah’a ortak koşmasını isterlerdi. O da durmadan

“Ahad, Ahad” diyordu. Varaka b. Nevfel onun yanından geçerken

“Ahad, ahad ya Bilâl” diyor ve ekliyordu: “Andolsun, siz Bilâl’i öldürürseniz, ben onun kabrini ziyaretgâh yapacağım.”[3]

– Varaka b. Nevfel, Bilâl’e işkence edilirken onun yanından geçiyordu. Bilâl

“Birdir, birdir” diye haykırıyordu. o da Bilâl’e uyarak

“Evet Bilâl, ehadu’n ehad Allah’tır” diyor, sonra da Varaka b. Nevfel, Umeyye b. Halef’e yönelerek “Allah’a yemin ederim, eğer Bilâl’i öldürürseniz, ben de onun kabrini ziyaretgâh yapacağım” derdi.[4]

Bu durum Hz. Ebubekir bir gün oradan geçinceye kadar devam etti. Baktı ki onlar Bilâl’e azab ediyorlar, Ümeyye’ye

“Bu fakirin hakkında Allah’tan korkmuyor musun? Ne zamana kadar ona azab edeceksin?” dedi. Ümeyye

“Sen onu yoldan çıkardın. Öyleyse âzaptan da kurtar” dedi. Hz. Ebubekir

“Benim siyah bir kölem var, bundan daha güçlü ve aynı zamanda senin dinindendir. Onu sana vereyim, sen de Bilâl’i bana ver” dedi. Ümeyye de

“Ben kabul ettim” dedi. Ebubekir de

“Öyleyse o köleyi sana verdim” dedi. Ebubekir köleyi ona vererek Bilâl’i geri aldı ve azad etti. Ebubekir, Bilâl ile beraber altı köle daha azat etti. Kendisi o zaman Mekke’den hicret etmemişti.[5]

– Ümeyye, tam öğle zamanı kumların kızıştığı anda Bilâl’i çıkarıyor, onu sırt üstü Mekke kumlarına yatırıyordu. Sonra büyük bir taş getirmelerini emrediyor, o taşı Bilâl’in göğsüne koyuyordu. Sonra ona

“Ölünceye veya Muhammed’i inkar edip Lat ve Uzza’ya ibadet edinceye kadar böyle kalacaksın!” diyordu. Bilâl de bu durumdayken,

“Allah birdir, bir” diye bağırıyordu. Bilâl ve arkadaşlarının içinde bulundukları zorluklardan ve Ebubekir’in Bilâl’i azad etmesinden, bu yüzden de Atik lakabını almasından bahsederken, Ammar b. Yasir şu şiiri okudu:

Bilâl ve arkadaşlarına yaptıklarından ötürü,
Allah Teâlâ Atik’e hayırlar versin.
Ebu Cehil ile Fakih’e de gazab etsin.
O akşam, onların ikisi Bilâl’e
Hiç bir akıl ve vicdan sahibinin
Razı olmayacağı bir şekilde işkence ettiler.
Bilâl’in tek suçu ise, mahlukatın Rabb’ini birlemek ve
“Rabb’im Allah’tır, beni öldürürlerse öldürsünler.
Ben ölüm korkusuyla hiç bir zaman Allah’a ortak koşmam.
Ey İbrahim’in, Yunus’un, Musa ve İsa’nın Rabb’i, .
Beni bu zalimlerin elinden kurtar.
Galip oğullarından, insaf ve merhametten yoksun olan bu adamları,
Benden sonra hiç kimseye musallat etme.”[6]

____________________________

[1] Ebu Nuaym, Hilye, s. 140
[2] Tabakat, II/166; İbn Abdilber
[3] İsabe, III/624 (Urve b. Zübeyr’den)
[4] Sahih-i Buhari’de rivayet edildiği üzere meşhur olan, Varaka b. Nevfel’in peygamberliğin ilk yıllarında vefat etmiş olduğudur.
[5] Ebu Nuaym, Hilye, I/148 (Hişam b. Urve’den)
[6] Ebu Nuaym, Hilye, I/148 (İnb İshak’tan)
Muhammed Yusuf Kandehlevi, Hayatu’s-Sahabe, Akçağ Yayınları: 1/279-280.