Vecize Analizi 3 : İhtiyacımız Olan Dost

Evet hocam şimdi burdaki hakiki dostumuz allah cellecelalühü’dür..gerisi fani dünyada zaten kimse hakiki dost olmaz olamaz insanoğlunu zor günlerinde bütün dostları insanı satabilir en yakın has kadim dostu bile insanı çok zor çetin günlerde satabilir yaniki ama allah c.c. Sonsuz rahmetiyle tövbe et ey kulum der bende seni affedeyim der büyüklüğünü şanını her daim her zaman kullarına gösterir..evet şimdi ayrıca bu hakikatende böyle gerçektende böyle.benimde eskiden çok dostum vardı şimdi çoğu bizi unuttu.kimisi sattı gitti.ama yalnız değiliz allah var o bana yeter dedim hasbünallahi veniamel vekil veniamen mevlaveniamennasir dedim yürüdüm gittim hak yolunda cihada aslanlar misali tek başıma devam ettim..yaniki zaten herşey fani şu dünyada.baki olan işler ise şu dünyada sadece yaptığımız ibadetler olacaktır olmuştur inş..bunu da hep bir tarihçi yazar hocamız söylemişti hakikatende öyle……her zaman söylerdi……..faniyim fani olanı istemem.acizim aciz olanı istemem.isterim fakat bir yarı baki isterim.o yarda bizi yaratan allahtan başkası değildir….inş. Kurtuluşa erenlerden oluruz…..amin ecmain.inş….allah hepinizin ve hepimizin yar ve yardımcısı olsun inş. çok değerli dostlarım……selametle ve dua ile.saygılarımla…….hakka emanet olun inş. Her daim…….

Rabbe dost olana bütün kainat düşman olsa ne çıkar, Rabbi ona düşman bütün kainat dost olsa ne çıkar…

Rabbini bulan neyi kaybetmiştir, Rabbini kaybeden neyi bulmuştur?

Hocaefendinin dediği gibi, top onun tüfek onun, kev onun kevkan onun, zaman onun arş onun, onu bırakıp neye gideceksin?? Gidemezsin ki zaten, çıkamazsın kudret dairesinin içinden..

Bu bağlamda kalıcı olan baki ebedi dost ancak ve ancak Rabbimizdir, dost olarak bize bu dünyada da ahirette de o yeterlidir.. Dünyadaki dostlarımız bize ancak kabrin kapısına kadar eşlik edebilirler.. Bu dünyada da başımız sıkıştığında bir dua, bir münacaat bir yakarışımızı; tek başımıza bir mağaranın içinde karanlıkta mahsur kalmış olsak bile çölün ortasında gecenin karanlığında yalnız olsak bile o duyar, o görür ve dilerse o içimize surur verir ferahlık verir.. kurtuluş verir..

Bu zamandaki dostluklar hep bir çıkar mihvalinde bir menfaat dairesinde, dostluğu bir ticaret bir çıkar olarak düşünmek ne kadar doğrudur? Dost denince akla hep manevi bir kuvvet ve destek gelmekte iken nasıl olurda dostluğu bu kadar ucuza satıp alabiliyoruz. Ahmet, mehmet ile parası olduğu için beraberler, veya arabası var diye bugün yanında veya onun evinde kalıyor diye ona hoş görünüyor. Peki ya öküz ölüp ortaklık biterse ne olacak? Mehmet, ahmetin niyetini anlarsa ne olacak? Dostluğumuzu bu kadar ucuza mı vereceğiz?

Yoksa bu dostluk hissiyatını duygusunu ihtiyacını bizim içimize koyan ve Ona vermemiz için ihtiyaçlı yaratana mı vermeliyiz? Bir çiçek nasıl ki güneşe ve suya ihtiyacı var ise nasıl ki bizlerin havaya, beslenmeye ihtiyacımız var ise ruhumuzunda ihtiyacı olan bu acizliğini, kuvvetsizliğini, bu ihtiyaçlarını karşılayabilmek içinde dostluğa ihtiyacı vardır. Avrupalıların evlat sevgisini hayvanlara bakmakla gidermesi o ihtiyacı hiç karşılayabilir mi? Nihayetsiz bir dost hissiyatı hiç aynı nevinden biri ile giderilebilir mi? Ancak o istek gibi nihayetsiz bir his o duyguyu tatmin edebilir..

İsterim fakat bir Yar-i Baki İsterim

……. hayat-ı içtimaiyenin bir temel taşı; ve fıtrat-ı beşeriyenin bir hâcet-i zaruriyesi; ve aile hayatından tâ kabile ve millet ve İslâmiyet ve insaniyet hayatına kadar en lüzumlu ve kuvvetli râbıta; ve her insanın kâinatta gördüğü ve tek başına mukabele edemediği medâr-ı zarar ve hayret ve insanî ve İslâmî vazifelerin ifasına mâni maddî ve mânevî esbabın tehacümatına karşı bir nokta-i istinat ve medar-ı tesellî olan dostluk ve kardeşâne cemaat ve toplanmak ve samimâne uhrevî cemiyet ve uhuvvet, hem siyasî cephesi olmadığı halde ve bilhassa hem dünya, hem din, hem âhiret saadetlerine katî vesile olarak İmân ve Kur’ân dersinde hâlis bir dostluk ve hakikat yolunda bir arkadaşlık ve vatanına ve milletine zararlı şeylere karşı bir tesanüt taşıyan Risale-i Nur şakirtlerinin pek çok takdir ve tahsine şâyân ders-i imanda toplanmalarına, “cemiyet-i siyasiye” nâmını verenler, elbette ve herhalde, ya gayet fena bir surette aldanmış veya gayet gaddar bir anarşisttir ki, hem insaniyete vahşiyâne düşmanlık eder, hem İslâmiyete nemrudâne adâvet eder, hem hayat-ı içtimaiyeye anarşiliğin en bozuk ve mütereddî tavrıyla husumet eder ve bu vatana ve millete ve hâkimiyet-i İslâmiyeye ve dinî mukaddesata karşı mürtedâne, mütemerridâne, anûdâne mücadele eder. Veya ecnebî hesabına bu milletin can damarını kesmeye ve bozmaya çalışan el-hannâs bir zındıktır ki, hükümeti iğfal ve adliyeyi şaşırtır, tâ o şeytanlara, firavunlara, anarşistlere karşı şimdiye kadar istimal ettiğimiz mânevî silâhlarımızı, kardeşlerimize ve vatanımıza çevirsin veya kırdırsın. Mevkuf
Said Nursî