- Bu konu 1 yanıt içerir, 2 izleyen vardır ve en son
tarafından güncellenmiştir.
-
Yazılar
-
Ve yine elveda demeye hazırlanırken yürek sorguluyor yaşadıklarını….
Neden çok çabuk alışır ve neden hemen unutuverir yaşanmışlıkları?
Herşey koca bir soru işaretinden ibaret..
İnsanoğlu bu kadar nankörken sorgulamak da yakışmaz bu konuyu.
……………..
………………………
……………………….
……………Yine elveda, yine ayrılık…
Her sabah beklediğim durağa
Bir türlü alışamadığım o buz kesen rüzgarına
İlçenin en eski evine
Bahar yağmurlarına,
Alışmakta zorlandığım mahalleme,
Herşeye, herkese elveda..
Ne zaman biter bu vedalar diye düşünürken yürek
Farkediveriyor her terk ettiği yere kendinden birşeyler bıraktığını…
Ve yeni yerine alışacağını bilse de bu yürek acı çekmekten de geri kalmıyor..
Ardında bıraktıklarının yerini , yeni dostlukların alacağını biliyor bilmesine ama
Kimsenin yerini kimsenin tutamayacağını da biliyor.Ve tüm soruları tek bir cevabı olduğunu biliyor aslında yürek: HAYAT……
[h=2]UMUT Var mı?[/h]
Bir gün senden ayrılmak zorunda kalırsam dediğimde minicik elleriyle kapattı ağzımı, kapkara gözlerini dikti gözlerime ve sus artık dercesine haykırdı küçüğüm.
Sustum….
Sildi elleriyle nemli gözlerimi…
Güldüm, ısıttı yüreğimi..
Minicik ellerini aldım ellerimin arasına,
kayboldular..
Hayatımdaki en güzel varlığa sahip olduğum için şükrettim Rabbime..
Gün sonunda tüm yorgunluğumu alan o kapkara gözler
O içten gülüşler
Sadece onlar olsun yeter..……………………
……………….…………
Zaman geçtikçe ( yaşlandıkça ) ölüme bir adım daha yaklaştığımı fark ediyorum
Korkuyorum bir taraftan
Bir taraftan da seviniyorum Rabbime kavuşacağım için..Ardıma baktığımda ise “Ne yüzle çıkacağım O’nun karşısına” diyorum.
Affet Allah’ım
Affet Allah’ım
Affet Allah’ımArdıma baktığımda ise “Ne yüzle çıkacağım O’nun karşısına” diyorum.
Affet Allah’ım
Affet Allah’ım
Affet Allah’ım
- Bu konuyu yanıtlamak için giriş yapmış olmalısınız.