Mustafa Canan – Bediüzzaman

Yine sen, yaş yerine kan akıtıp ağla gözüm
Çünki hicran dolu kalbim yine hicran olacak.

Yine göç var diye mecnuna haber verme sakın
Yine matem, yine zari yine efgan olacak.

Açılan o gül-ü tevhid sararıp solsa gerek
Kapanıp kabe-i irfan yine viran olacak.

Haber aldım ki yad olacakmış bize yar
Ne büyük yare ki kimler buna derman olacak.

Bu büyük derd-i elemden kime şekva edeyim
İşiten nalemi hep ben gibi nalan olacak.

O şifa-bahş olan envarını sen çeksen eğer
Bana kim nur verecek, kim bana lokman olacak.

O temiz pak nefsin, ab-ı hayatı bu çölün
Onu dur etme ki, her ferd ona reyyan olacak.

Hele ol nur-u şerifin kime değmişse eğer
Küçücük zerre de olsa, meh-i taban olacak.

O lütufkar, o keremkar eli öptükçe, benim
Bu küçük kalb-i hazinim yine handan olacak.

Bab-ı feyzinden ırak olmayı asla çekemem,
Dahi nezrim bu ki canım sana kurban olacak.

Nazarın erse garip başıma ey nur-u Hüda
Bu gün artık bu hakir belde de umman olacak.

Bu anasır, yüzüne her ne kadar çekse hicap;
Yine haksın, buna şahid yine Kur’an olacak.

Kab-ı kavseynden alıp dersimi bildim ki ayan
O güzel nur-u bedi’ manevi sultan olacak.