Vecize Analizi 25: Emir olunmazsa…

İnsan her ne kadar cüz’İ iradesini kullanmakta serbest ise de amel ve hareketinde yine bir abddir ve emir dairesinde hareket etmesi gerekir. Ramazan ayı sanki askeri bir disiplin ayı gibi insanı bir intizam altına alır. İstediği zaman yiyip içen, gezen, uyuyan bir insan Ramazan ayında aynen askerlikdeki gibi yatış kalkış zamanı belli, yeme içme zamanı belli, talim zamanı belli bir düzene girer. İnsanı en çok gaflete sürükleyen sebeplerden birisi keyfe-mayeşa yani gönlünün istediği gibi hareket etmektir. Evet meşru dairede insan gönlünün istediğini yapabilir. Fakat insan bu noktada bazen gaflete düşüp meşru olmayan şeylerde de keyfe-mayeşa hareket etmeye başlayabiliyor. Bu noktada Ramazan orucu nefsin zayıf noktası olan bu hatasını en güzel şekilde tamir edip abdi bir intizam altına alır. O zaman gücü kuvveti ve iktidarı yerinde olan bir insan “emir olunmazsa elini suya dahi uzatamayacağını” derkedip nihayet derecede aciz olduğunu anlıyor. Zaten ramazan orucunun mühim bir hikmeti insana “aczini” ve “fakrını” anlatmaktır. En meşru hareketimiz olan su içmek dahi belli bir zamandan önce yani iftardan önce olamıyor. İsterse iftardan önce elini uzatsın, cezası keffarettir. Bir kardeşimiz demişti: “İftar olsun, kana kana soğuk su içeceğim, bu gün çok susadım.”