Öyle bir Allah’a hamd, medh ü senalar ederiz ki

Öyle bir Allah’a hamd, medh ü senalar ederiz ki, şu âlem-i kebir onun icadıdır. Ve insan denilen şu küçük âlem de onun ibdaıdır. Biri inşası, diğeri binasıdır. Biri san’atı, diğeri sıbgasıdır. Biri nakşı, diğeri zînetidir. Biri rahmeti, diğeri nimetidir. Biri kudreti, diğeri hikmetidir. Biri azameti, diğeri rububiyetidir. Biri mahluku, diğeri masnuudur. Biri mülkü, diğeri memluküdür. Biri mescidi, diğeri abdidir. Evet bütün bu şeyler, eczasıyla beraber Allah’ın mülkü ve malı olduğu, i’cazvari sikke ve mühürleriyle sabittir.

Hamd: Şükür, teşekkür.
Medh ü sena: Birisinin iyiliklerini ve iyi özelliklerini söylemek ve övmek.
Âlem-i kebir: Büyük âlem, kâinat.
İcad: Yoktan var etme.
İbdaıdır: Benzersiz olarak yoktan yaratmasıdır.
Sıbga: Boya, renk.
Nakş: San’atlı süsleme.
Zînet: Süs, güzellik.
Rahmet: Merhamet, acıma.
Kudret: Güç.
Hikmet: Gözetilen fayda ve gaye.
Azamet: Büyüklük.
Rububiyet: Allah’ın(cc) terbiyecilik sıfatı.
Mahluk: Yaratılmış varlık.
Masnuu: Sanatlı yaratılmış varlığı.
Memlukü: Kulu.
İ’cazvari: Mucize gibi.
Sikke: Ait olduğu yeri belirten ve gösteren damga, işaret.