1.Mektub Dersleri:Dünyanın fâni yüzüne karşı olan aşk-ı mecazî..

Aleyküm selam

* Aşk-ı mecazi ve aşk-ı hakiki nedir? Birbirlerine nasıl inkılap ederler?
Aşk muhabbet duygusunun ifratıdır. Aşk- ı mecazi; dünyayı veya içerisindeki birşeyi kendi namına sevmek, o mahluk arkasında Halık’ı görememektir. Aşk-ı hakiki ise; baktığı ve gördüğü herşeyde onu yaratan Zat’ı görüp yaratandan ötürü yaratılanı sevmektir. Yani san’attan San’atkâra geçmektir. Sevilen bir san’at değerini San’atkârından almalıdır. Zira San’atkârına nisbet edilmeyen hiçbir san’at bir değer ifade etmediği gibi sevilmeye de layık değildir. Dolayısiyle sevilmeye layık olmayan o san’atı kendi hesabına ifrat derecede sevmek mecazi bir aşk olacağı gibi San’atkârın mükemmelliğinden dolayı san’atı sevmek de aşkın hakiki mertebesi oluyor.

* Dünyanın görünen yüzündeki zeval ve fena çirkinliği ile ne kast edlmiştir?

İnsan ruhu ebed için halkolunduğundan dolayı fani olan hiçbir şey onu tatmin edemez. Ve insan fani olan birşeye mecazi bir aşk ile bağlanmış dahi olsa bağlandığı herşey birgün gelecek ona Allahaısmarladık demeden çekip gidecek. Ve bir lezzet vermiş ise on tokat yedirecek. Elbette insan ruhu böyle bir çirkinliği kabul etmeyeceği için ebedi olarak sevebileceği birini arayacak ve bunun ancak Baki olan Allah (c.c.) olduğunu anlayacak.

* Üstad Hz. dünyanın görünen yüzü dışında 2 yüzü daha olduğunu ifade ediyor, bunları nasıl görebiliriz

Dünyanın görünen yüzü ehl-i dalaletin telakki ettikleri gibi bir mel’abegâhtır. Fakat çirkin ve elemlidir. Diğer iki yüzü ise biri: C.H.’ın isimlerinin ayinesidir. O’nu (c.c.) bildirir, tanıtır. Diğeri: Ahiretin tarlasıdır. Ehl-i imanın ticaretgâhıdır. Ve bu iki yüzü görmek için yaratılmış olan bir mahluka bakmak ve cüz’i olsun, külli olsun, iyi olsun, kötü olsun yaptığı herbir amelin hesaptan geçirilip mücazat veya mükafat göreceğini bilmek yeterlidir.

* Aşk-ı mecazi ve aşk-ı hakiki nedir? Birbirlerine nasıl inkılap ederler?

mecazi aşk:Allah dışında olanları ,onlar hesabına sevmektir.

hakiki aşk:Allahı ve yarattıklarını,Allah hesabına sevmektir.

gerçek anlatıılmıştır.dünyada herşey doğuyor,büyüyor,ölüyor,kokuşuyor,çürüyor,gidiyor .sabit değiller..daima değişiyorlar.
* Üstad Hz. dünyanın görünen yüzü dışında 2 yüzü daha olduğunu ifade ediyor, bunları nasıl görebiliriz?

1-ahiretin tarlasıdır.
2-ilahi isimlerden oluşmak hesabıyla,ilahi isimlerin tecellilerini gösteriyor.

@akna 237277 wrote:

Üstad Hz. buradaki mecazi aşka gayr-ı meşru diyor
Peki bütün mecazi aşklar gayr-ı meşrumudur?

yerinde sarfedilmediği için öyle diyor…

evet bütün mecazi aşklar,pusulasını şaşırmış gemi gibidir,

Allah onun kalbine ,kendisine sarf etsin diye sevgi,aşk,muhabbet gibi duyguları vermiş.

O gitmiş,Allahın yarattığına veriyor,Allah hesabına değilde,sevdiği şeyin namına o seviyor.ondaki ya menfaat,ya çıkar veya başka bir şey için aşk bekliyor..aşkın ağlamaları karşılık beklemektir…karşılığını almayınca,yanıyor.

Ama Allaha verse,çünkü ondaki aşkı ancak allah doyurur.Aşkın kabiliyeti sonsuz olduğunu için,sonsuz kemalde olan Allahı sevmesi lazımdır.sevdiğini de onun namına severse de yanmaz..Buda Allah hesabına olur.32.sözdeki muhabbet bahsi güzel açıklamış.

İnsan muhabbet hissiyle donatılmış
en kötüsü bile bişeyleri seviyordur neticede
peki dünyayı ve içindekileri nasıl sevicez
ailemizi, evladımızı, lezzetli yiyecekleri, akrabalarımızı, hayatı…
bunları nasıl seversek Allah cc namına sevmiş oluruz?
yani Allah cc hesabına sevip sevmediğimizi nasıl anlarız?

@akna 237290 wrote:

İnsan muhabbet hissiyle donatılmış
en kötüsü bile bişeyleri seviyordur neticede
peki dünyayı ve içindekileri nasıl sevicez
ailemizi, evladımızı, lezzetli yiyecekleri, akrabalarımızı, hayatı…
bunları nasıl seversek Allah cc namına sevmiş oluruz?
yani Allah cc hesabına sevip sevmediğimizi nasıl anlarız?

Evet Allah (c.c) razı olsun akna kardeş..Güzel ve ince bir sor;

Bismillah diyelim ve girelim konuya nasipte ne varsa söyleyelim inşl;
Muhabbet insanoğluna verilen en güzel hikmetlerdendir..Müslüman olarak bizler daima Fî sebîlillah: (Allah yolunda) şuurunda hareket etmeliyiz ..Gerek sosyal hayatımızda gerekse manevi hayatımızda gireceğimiz daire bu olmalı;

,Onları sevip saymak, onların yaratıcısını sevip saymaktır.
Tıpkı yunus emrenin dediği gibi [ Yaratdılanı severiz Yaradandan ötürü)

Evet temelde İlahi rıza vardır…Kur’ân’ın ifadesiyle “Biz Allah’a aidiz ve O’na döneceğiz” (Bakara, 2/156) diyen her Müslüman, malı ve canıyla bir anlamda vakıftır

islam tarihi Allah rızasını gözeterek sevenlerle dolu..Başta örnek almamaız gereken PEYGAMBERLERDİR;

Sahip oldukları maddî ve manevî her şeyin asıl sahibi olarak Yüce Yaratıcı’yı görerek onları O’nun uğruna, O’nun yaratıklarının hizmetine sunan fedakârlık âbideleri. Umudun bittiği yerde umut, çarelerin tükendiği yerde çare, ışıkların söndüğü yerde ışık olanlar. Onlar, ateşin etrafında dönen pervaneler gibi, çoğu zaman ışıktan yararlanmak ve yararlandırmak için kendilerini feda ederler..

ÖRNEKMİ ;EN GÜZEL ÖRNEK HZ İBRAHİM (AS) OLSA GEREK;

yıllarca evlad hasreti çekmesine rağmen ilerleyen yaşında Rabbi onu Hz ismaille ödüllendirdi;Daha evlad sevgisine doymadan hz ibrahim;İlahi bir emir Hz ibrahimin ne kadar teslim olmuş bir kul olduğunun ispatıydı Hz ismaili Allah (c.c.) yoluna KURBAN etmesi;

Ya zevcesi hz hacerin feryadı ;

evladını ve hanımını aldığı emir üzere ;

Mekkeye bırakıp dönerken hz hacer sorar beyine ( bizi bu çölün ortasında yanlız bırakıp nereye gidiyorsun)

Hz İbrahimin (as) verdi,ği cevap sanırım sorunuzun cevabı;

Sizi Allah’a emanet ediyorum..onun yolunda kurban ediyorum hem sizi ,hem nefsimi;

Evet böylesi sevebilmek her kula nasip olurmu bilmem..Ama teslim olmuş bu mubarek bedenleri okuyunca ne kadar yol alamamız gerektiğini öğreniyoruz..

Allah razı olsun akna kardeşim..Bizden bunu kabul ediniz..Rabbim malımızı canımızı sevgilerimizi kendi yolunda kabul etsin inşl

soru bana ait değil aslında
Üstad Hz’ne sorulmuş
Allah cc razı olsun teferruatlı cevap vermiş

“Tâdât ettiğin sevdiklerini sevme demiyoruz. Belki onları Cenâb-ı Hakkın hesabına ve Onun muhabbeti namına sev deriz.”

“Meselâ, LEZİZ TAAMLARI, GÜZEL MEYVELERİ, Cenâb-ı Hakkın ihsanı ve o Rahmân-ı Rahîmin in’âmı cihetinde sevmek, Rahmân ve Mün’im isimlerini sevmektir; hem mânevî bir şükürdür.” Evet bu şekilde seversek, nefsimiz namına değil Rahman namına sevmiş oluruz, bunu da asıl nimeti verenin Allah cc olduğunu düşünerek ve helal dairede kanaatkarca kazanarak ve verdiği nimetlerden dolayı Allah’a şükrederek gösterebiliriz..

“Hem PEDER ve VALİDEYİ şefkatle teçhiz eden (donatan) ve seni onların merhametli elleriyle terbiye ettiren hikmet ve rahmet hesabına onlara hürmet ve muhabbet, Cenâb‑ı Hakkın muhabbetine aittir.”Evet anne babamıza karşı olanmuhabbet, hürmet ve şefkatin Allah namına olduğunun alameti : onlar ihtiyarladıkları, bize zahiri faydaları kalmadıkları ve bizi bakımları ve ihtiyaçlarından dolayı zahmet ve sıkıntıya soktukları zaman onlara daha fazla muhabbet, merhamet ve şevkat göstermektir..

“Ve EVLATLARINI, o Zât-ı Rahîm-i Kerîmin hediyeleri olduğu için kemâl-i şefkat ve merhametle onları sevmek ve muhafaza etmek, yine Hakka aittir.” Evlat sevgimizin Cenab-ı Hakkın namına olduğunun göstergesi ise; vefatlarında sabır ve şükür göstermektir, ümitsizce feryad etmek değildir. “Hâlıkımın benim gözetimime verdiği sevimli bir mahluku bir kulu idi.Şimdi hikmeti gereği benden aldı, daha iyi bir yere götürdü . Benim onun üzerinde görünür bir hissem varsa, hakikatte bin hisse onu yaradana aittir.” diyerek teslim olmaktır.

“Hem DOST ve AHBAP ise, eğer onlar iman ve amel-i salih sebebiyle Cenâb-ı Hakkın dostları iseler, اَلْحُبُّفِىاللهِ (ALLAH İÇİN SEVMEK) sırrınca, o muhabbet dahi Hakka aittir.”

“Hem REFİKA-İ HAYATINI (eşini), rahmet-i İlâhiyenin mûnis(canayakın), lâtif bir hediyesi olduğu cihetiyle (yönüyle) sev ve muhabbet et. Fakat çabuk bozulan hüsn-ü suretine muhabbetini bağlama. Belki kadının en cazibedar, en tatlı güzelliği, kadınlığa mahsus bir letâfet ve nezaket içindeki hüsn-ü sîretidir. Ve en kıymettar ve en şirin cemâli ise, ulvî, ciddî, samimî, nuranî şefkatidir. Şu cemâl-i şefkat ve hüsn-ü sîret, âhir hayata kadar devam eder, ziyadeleşir. Ve o zaife, lâtife mahlûkun hukuk-u hürmeti (sevgi ve saygısı) o muhabbetle muhafaza edilir. Yoksa, hüsn-ü suretin zevâliyle(yok olmasıyla), en muhtaç olduğu bir zamanda biçare hakkını kaybeder.”

“Hem ENBİYA ve EVLİYAYI sevmek, Cenâb-ı Hakkın makbul ibâdı olmak cihetiyle, Cenâb-ı Hakkın namına ve hesabınadır. Ve o nokta-i nazardan Ona aittir.”

“Hem HAYATI, Cenâb-ı Hakkın insana ve sana verdiği en kıymettar ve hayat-ı bâkiyeyi kazandıracak bir sermaye ve bir define ve bâki kemâlâtın cihâzâtını câmi’ bir hazine cihetiyle onu sevmek, muhafaza etmek, Cenâb-ı Hakkın hizmetinde istihdam etmek, yine o muhabbet bir cihette Mâbûda aittir.”

“Hem GENÇLİĞİn letâfetini, güzelliğini, Cenâb-ı Hakkın lâtif, şirin, güzel bir nimeti nokta-i nazarından (bakış açısından) istihsan etmek (beğenmek), sevmek, hüsn-ü istimal etmek(güzel kullanmak), şâkirâne bir nevi muhabbet-i meşruadır.”

“Hem BAHARI, Cenâb-ı Hakkın nuranî esmâlarının en lâtif, güzel nakışlarının sahifesi ve Sâni-i Hakîmin antika san’atının en müzeyyen ve şâşaalı bir meşher-i san’atı olduğu cihetiyle mütefekkirâne (tefekkür ederek) sevmek, Cenâb-ı Hakkın esmâsını sevmektir.”

“Hem DÜNYAYI, âhiretin mezraası ve esmâ-i İlâhiyenin âyinesi ve Cenâb-ı Hakkın mektubatı ve muvakkat (geçici) bir misafirhanesi cihetinde sevmek, nefs-i emmâre karışmamak şartıyla, Cenâb-ı Hakka ait olur.”

“Elhasıl: Dünyayı ve ondaki mahlûkatı mânâ-yı harfiyle (sahibini, yaradıcısını düşünerek) sev; mânâ-yı ismiyle (bizzat kendisine bakarak, düşünerek) sevme.“Ne kadar güzel yapılmış” de. “Ne kadar güzeldir” deme. Ve kalbin bâtınına (içine), başka muhabbetlerin girmesine meydan verme. Çünkü, bâtın-ı kalb âyine-i Sameddir ve Ona mahsustur.”
32.Söz 3.Mevkıf

“Aşk, şiddetli bir muhabbettir. Fâni mahbuplara müteveccih olduğu vakit, ya o aşk kendi sahibini daimî bir azap ve elemde bırakır. Veyahut o mecazî mahbup, o şiddetli muhabbetin fiyatına değmediği için, bâki bir mahbubu arattırır; aşk-ı mecazî, aşk-ı hakikîye inkılâp eder.” 9.Mektub

Evet derin bir konu ;Şimdi ben bunu bir sorUyla daha da derinleştirmek isterim..Zaten fıtrati özelliği itibariyle derin bir konudur AŞK;
Aşk, kimine göre ‘’yok öyle bir şey’’, kimine göre ‘’olması gereken’’, kimine göre ‘’büyük bir hata ve belâ’’ ve kimine göre de ‘’en büyük mutluluk’’… Mecazi aşkı yaşayan için, karşılık gördüğü müddetçe ‘’en büyük mutluluk’’ (kısa süreli)… Yaşayıp bitiren için. Karşılık görememe ve kıskançlık elemiyle alude en büyük belâ… Yaşamayan için ‘’yok öyle bir şey’’… Hakikî aşkı yaşayan için, yaradılış sırrını anlayıp kalbini imanla dolduran insanın, halife-i arz olmayı hak ettiği makam… Yaşamayan yoktur esasında, yaşamadığını sanan vardır. İllâ ki bir mecraya gidecektir…
Çünkü insanın, kalbi illâ ki aşkı istiyor ‘’Alâküllihâl, o muhabbet ve havf, ya halka veya Hâlık’a müteveccih olacak.’’… Yani ya halka, ya Hakka…

ŞİMDİ BURDA BİR SORUM OLACAK SİZ MÜSLÜMANLARA;SİZCE BEŞERİ AŞKLAR KİŞİYİ RAHMANİ AŞKA TAŞIYABİLİRMİ..YOKSA BEŞERİ AŞK HAYAMIZDA OLMASIN MI ..;

aşk OLMALIMI HAYATIMIZDA ….bu soruyu sorarakende aklıma HZ YUSUF VE ZÜLEYHA KISSASI GELDİ;

Malumunuz Züleyha hz yusufa duyduğu aşk beşeri aşktı önceleri;Sonra bu katıksız aşkı ona Rahmana aşka taşıdı..Evet bu konudaki yorumalrınız önemli aşktan korkan kardeşelrimiz için..BU İŞİN DUSTURU NEDİR ACABA ?İNCE NÜANSI NEDİR ?