JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 239689" data-attributes="member: 27">1. Bölüm 1. Fasıl - Hz. Peygamber’in Allah’a Davet Vazifesinin İhmaline Karşı ÇıkışıHz. Peygamber’in Allah’a  Davet Vazifesinin İhmaline Karşı Çıkışı -  Kureyş ileri gelenleri Ebu Talib’e geldiler ve -‘Zorluklara Göğüs Germek’  konusunda anlatılacağı gibi- Hz. Peygamber’den yakındılar. Ebu Talib Rasûl-ü  Ekrem’e hitaben             “Yeğenim! Allah’a yemin ederim ki benim bildiğime göre  sen bana itaat edersin. Kavmin yanıma geldi ve iddialarına göre sen kâbelerinde  ve meclislerinde onlara varıp hoşlarına gitmeyen sözler söylüyormuşsun. Eğer  onlara bu sözleri söylememeyi münasib görürsen (ne âlâ)” dedi. Bunun üzerine  Rasûl-ü Ekrem mübarek gözlerini göklere doğru kaldırıp buyurdu:    “Allah’a yemin ederim, vazifemi terketmek hususunda  herhangi birinizin şu güneşten bir ateş parıltısını getirmesinden daha güçlü  değilim (vazifemi terketmem birinizin şu güneşten bir parça ateş getirmesinden  daha zordur)”     [1]  -  Ebu Talib, Rasûl-ü Ekrem’e “Ey  yeğenim! Kavmin bana geldiler. Şöyle şöyle söylediler. Hem kendine hem de bana  acı. Gücümün ve senin gücünün yetmediği bir yükü bana yükleme. Senin sözünden  kavminin hoşuna gitmeyeni terket!” dedi. Ebu Talib’in bu konuşmaları üzerine Hz.  Peygamber Ebu Talib’in kendi hakkındaki himaye fikrinindeğişmiş, bundan böyle  kendisine yardımcı olmayacağını, onu kavmine teslim edeceğini ve onunla beraber  olmaya gücü kalmamış zannetti. Bunun üzerine Hz. Peygamber “Ey amcam! Eğer güneş  sağ elime, ay da sol elime verilse davamı, Allah bu davayı galib getirinceye  veya bu dava uğrunda helâk oluncaya kadar davamı terketmem” dedi ve gözyaşları  dökerek ağladı.   [2]  -  Kureyşliler birgün biraraya gelerek şöyle dediler: “Sihri, kâhinliği ve şiiri en fazla, en güzel bileninizi  seçin. Toplumumuzu parçalayan, işlerimizi darmadağın eden, dinimize dil uzatan  şu kişiye (Hz. Muhammed’i kastediyorlar) varsın, onunla konuşsun ve onun  cevabını dikkatle izlesin”. Onlar (Kureyşliler) Utbe b. Rebia’dan başka bu işi  becerecek kimseyi bilmediklerini söyleyince, Utbe’ye hitaben     “Ey  Ebu’l-Velid! Şu Muhammed’e bir git” dediler. Utbe de Rasûl-ü Ekrem’e varıp şöyle  dedi:     “Ey  Muhammed! Sen mi daha hayırlısın yoksa (baban) Abdullah mı?” Rasûl-ü Ekrem  sustu. Utbe     “Ey  Muhammed! Sen mi daha hayırlısın yoksâ Abdulmuttalib mi?” dedi. Rasûl-ü Ekrem  yine sustu. Utbe     “Eğer sen Abdullah ve Abdulmuttalib’in senden daha  hayırlı olduklarını söylüyorsan onlar senin bugün ayıpladığın, dil uzattığın  tanrılara taptılar. Eğer sen onlardan hayırlı olduğunu iddia ediyorsan, konuş  senin sözünü dinleyelim. Allah’a yemin ederim ki kavmi hakkında senden daha  bereketsiz bir yavru doğduğunu sanmıyoruz. Sen bizim toplumumuzu parçaladın,  işlerimizi darmadağın ettin, dinimize dil uzattın. Araplar arasında bizi rezil  ettin. Hatta Araplar arasında şöyle sözler yayıldı. “Kureyş’in içinde bir  sihirbaz var. Kureyş’in içinde bir kâhin var”. Allah’a yemin ederim ki biz,  ancak bir gebe kadının sayhasını bekliyoruz. O zaman bir kısmımız diğerine  kılıçlarla hücum edecek ve yok olacağız. Ey kişi! (Hz. Peygamber’e hitab  ediyor)! Senin mala ihtiyacın varsa sana aramızda mal toplayalım da sen  Kureyş’in en zengin kişisi olasın. Eğer kadınlara ihtiyacın varsa Kureyş’in  hangi hanımını istersen iste onlardan on tanesini seninle evlendirelim” dedi.  Rasûl-ü Ekrem    “Sözün bitti mi?”      diye sordu. Utbe  ‘Evet’ deyince Rasül-ü Ekrem    “Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla! Ha, Mim. Bu kitab  merhamet eden ve merhametli olan Allah’ın katından  indirilmiştir”     diye başlayan Fussilet  suresinin birinci ayetinden onüçüncü ayete kadar olan bölümü okudu.“De ki: İşte sizi Âd ve Semud’un başına gelen yıldırıma  benzer bir azab ile uyardım”    cümlesine  vardığında, Utbe  “Yeter, fazla okuma! Bundan başka yanında birşey yok mu?  Başka birşey söylemiyor musun?” deyince Hz. Peygamber    “Hayır”     dedi.  Bunun üzerine Utbe, Kureyş’e geri döndü. Kureyş  “Bize ne haber getirdin?” diye sordular. Utbe     “Söylemedik hiçbir şey bırakmadım. Sizin konuşmak  istediğiniz herşeyi konuştum” dedi. Kureyş sordu:     “Muhammed sana cevab verdi mi?” Utbe    “Evet, verdi” dedikten sonra şöyle devam etti:     “Hayır! Şu Kâbe’yi mabed olarak diken Allah’a yemin  ederim ki ben Muhammed’in sözlerinden birşey anlamadım. Ancak o sizi Âd ve  Semud’un başına inen yıldırım gibi bir yıldırımla uyarmaktadır” dedi.  Kureyşliler     “Azab olasıca! Kişi seninle arapça konuştu. Sen ise ne  konuştuğunu bilmiyorsun. Bu olur mu?” deyince Utbe     “Hayır, Allah’a yemin ederim ki onun söylediğinden  yıldırımın zikrinden başka hiçbir şey anlamadım” dedi.   [3]  -  Bir başka rivayette Utbe’nin sözü “Eğer senin kafandaki düşünce reislikse, baş  olmaksa senin için bayraklarımızı bağlar, sen hayatta kaldıkça bize reis  olursun” şeklinde de gelmektedir.[4]  -  Rasûl-ü Ekrem “Eğer onlar yüz çevirirlerse de ki: Âd ve Semud’a isabet eden  yıldırım gibi bir yıldırımdan sizi uyarırım” cümlesini okuduğu zaman, Utbe  Rasûl-ü Ekrem’in ağzını eliyle kapattı ve sıla-i rahimle ona yemin verdirdi ki  böyle birşey söylemesin. Bunun üzerine Kureyş’in yanına gitmeyip evine çekildi.  Bu manzara karşısında Ebu Cehil, Kureyş’e hitaben şunları söyledi: “Ey  Kureyş cemaati! Allah’a yemin ederim, bizim görüşümüze göre, Utbe Muhammed’e  meyletti (müslüman oldu). Muhammed’in yemeği onun hoşuna gitti. Bu da Utbe’ye  isabet eden bir fakirlikten ileri geliyor. Gelin, Utbe’ye gidelim” dedi ve  Utbe’nin yanına vardılar. Ebu Cehil, Utbe’ye hitaben     “Ey  Utbe! Allah’a yemin olsun ki biz sana Muhammed’e meylettiğinden, onun durumu  hoşuna gittiğinden dolayı geldik. Eğer senin bir malî sıkıntın varsa  mallarımızdan seni Muhammed’in yemeğinden zengin kılacak miktarı derleyebiliriz”  dedi. Bu sözler karşısında Utbe öfkelenerek ebediyyen lvıuhammed’le  konuşmayacağına dair Allah’a yemin etti ve dedi ki:     “Siz Kureyşliler biliyorsunuz ki mal yönünden bütün  Kureyşlilerden zenginim. Ben böyle birşey için değil de şunun için onun yanından  dönerken size gelmedim” dedi ve Rasûl-ü Ekrem’le aralarında cereyan eden  hadiseyi naklettikten sonra sözlerine şunu ekledi: Muhammed bana öyle bir cevab  verdi ki, vallahi o ne sihirdir, ne şiirdir, ne de kâhinliktir” dedi ve Fussilet  suresini 12. âyete kadar okudu.     “Ben onun ağzını elimle kapattım. Sıla-i rahimle yemin  verdirdim ki bizim başımıza böyle bir şey getirmesin. Biliyorsunuz ki Muhammed  bir şey söylediği zaman yalan söylemez. Korktum ki azab size de isabet eder”.   [5]  -  Kureyşliler Rasûlullah’ın önünde bir araya geldiler. Rasûl-ü Ekrem, Mescid-i  Haram’da oturuyordu. Utbe b. Rabia Kureyş’e  “Bırakın, onun yanına ben gideyim, onunla konuşayım.  Umulur ki ben sizden daha fazla ona şefkat göstermiş olayım” dedi. Bunun üzerine  Utbe kalkarak Rasûl-ü Ekrem’in yanına gitti, oturdu ve dedi ki:     “Ey  yeğenim! (Rasûlullah’ın pederiyle akraba olduğundan dolayı böyle hitab  etmiştir). Sen aile olarak bizim en şerefli ailelerimizdensin. Mevki bakımından  bizden üstünsün. Sen kavminin içerisine öyle bir şey soktun ki senden önce hiç  kimse kavminin içine senin soktuğun şeyin bir benzerini sokmamıştır. Eğer sen bu  konuşma ile mal ve servet istiyorsan hepimizden mal bakımından daha zengin  oluncaya kadar bunu kavmin senin için toplayacaktır. Eğer şeref istiyorsan seni  müşerref kılarız. Kavminden hiç kimse senden şerefli olmaz. Sensiz hiçbir iş  yapmayız. Eğer bu sana isabet eden cin felaketi ise ve cinden kurtulmaya gücün  yetmiyorsa, hazinelerimizin hepsini verip, seni tedavi ettirmek için çaba  sarfederiz. Eğer krallık istiyorsan seni kendimize kral seçeriz” dedi. Bu sözler  karşısında Cenabı Peygamber, Utbe’ye hitaben    “Ey Ebu Velid! Sözün bitti mi?”     diye sorunca, Utbe “Evet” dedi. Rasûl-ü Ekrem rivayete göre Secde suresini  secdeyi emreden ayete kadar okudu ve secde etti. Utbe de ellerini arkasına  bağlamıştı. Rasûl-ü Ekrem okumayı bitirdikten sonra Utbe ayağa kalktı. Kavminin  cemaatine ne götüreceğini bilmez şekildeydi. Onun geldiğini gördüklerinde  aralarında     “Utbe sizin yanınızdan kalkıp gittiği gibi size geliyor”  dediler. Utbe gelip yanlarına oturarak şöyle dedi:     “Ey  Kureyş cemaati! Bana emrettiklerinizi Muhammed’le konuştum. Konuşmamı  bitirdikten sonra öyle bir söz söyledi, öyle bir konuşma yaptı ki, Allah’a yemin  ederim, onun bir benzerini hiçbir zaman işitmemiştim ve ona ne diyeceğimi  bilemedim. Ey Kureyş cemaati! Bana bugün itaat edin, bundan sonra -isterseniz-  hep isyan edin. Gelin, o kişiyi (Rasûl-ü Ekrem’i kastediyor) terkedin, ondan  uzak durun. Allah’a yeminim olsun ki o, üzerinde bulunduğu vazifeyi terketmez.  Onunla diğer Araplar arasından çekilin. Eğer o galib gelirse onun şerefi sizin  de şerefinizdir. Onun izzeti sizin de izzetinizdir. Eğer mağlub olursa siz onun  şerrinden başkasının vasıtasıyla kurtulmuş olursunuz!” Kureyş, Utbe’ye hitaben,    “Ey  Ebu Velid! Sen müslüman mı oldun? (veya sen galiba müslüman oldun)” dediler.   [6]    ______________________ [1] Tabarani; Buhari, Tarih (Akil b. Ebi  Talib’ten)   [2] Beyhaki, (Hadisin tamamı ileride  gelecektir)[3] Abd b. Humeyd, Müsned (İbn Ebi Şeybe’den, o da Cabir b.  Abdullah’tan)[4] Beyhaki, (Hakim’den)[5] Bidaye, 3/62, Ebu Ya’la, (Cabir’den); Ebu Nuaym, Delail,  s. 75; Heysemi. 6/20, (Rivayetin ravileri güvenilirdir. Sadece Acleh el-Kindi  hakkında İbn Main ‘güvenilir’ derken, Nesai ‘zayıf’ olduğunu  söylemiştir.[6] Ebu Nuaym, Delail, (İbn Ömer’den), sh. 76; Bidaye, 3/63,  (İbn İshak’tan); Beyhaki, (İbn Ömer’den); İbn Kesir, Bidaye, 3/64, (İbn Kesir bu  rivayetin ‘garib’ olduğunu söylemiştir)  Muhammed Yusuf Kandehlevi, Hayatu’s-Sahabe, Akçağ  Yayınları: 1/41-45.</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)